आरसा तिच्या शयन गृहाचा ! ! ! तुझ्या शयन गृहाच्या आरशाची असूया मला न्याहळत असतो तो जरा जास्तच तुला. तूहि तितकीच निलाजरी. नेत्रपल्लवी होता त्यासवे खुदकन गोड गाली हसते, होता नजरा-नजर माझ्यासंगे मात्र लाज वदनी अन नजर तुझी खाली असते. “ तासनतास काय चालते ग हितगुज तुमचे “ ? आजतागत नाही कळले मला माझ्यापरी सखा प्यारा तुझा अन सख्खा वैरी माझा ! ! ! आसुसलेली नजर त्याची जाण कशी नाही तुला ? न्याहाळतो अंतरंग न अंतरंग तुझे म्हणूनच त्याची असूया मला वाटतं, “ मीच व्हाव आरसा तुझ्या शयन गृहाचा. करावं जतन तुझ्या छबिचं हृदयांत, प्राषावं अमृत तुझ्या अधरांच, विसावावं गर्द केशसंभारांत, होऊन कुमकुम तुझ्या ललाटाचं ” ! ! ! निरंजन वहाळेकर