भाग १ कालच्याला आपण दिंडोरे आन यादव फॅमिलीला भेटलो.. आता त्या यादवाच्या उजव्या अंगाला राहतुया दावणे कुटुंब. तर ह्या दावण्याच्या फॅमिलीला आम्ही वाड्यातील समदी मंडळी "कोळसा फॅमिली" म्हणतुया. आता त्यासणी तसा का म्हणत्यात ते सांगायची गरज नाय हाये तुम्हासणी तवढं तुमासणी बुध्दी असलच. तर बघा पाव्हणं, ह्या कोळसा फॅमिलीत बी चार लोक हायेत. कोळसा-कोळसी आणि त्यांची दोन पोर, एक पोरग, आणि एक प्वॉर. तुम्हासणी म्हणुन सांगतो पाव्हण, ह्यो कोळसं खानदान त्यांच थोबाड गोरं व्हण्यासाठी काय काय करित न्हायती तेवढं इचारा.

दुर्मिळ दुर्मिळ पत्रे जमवण्याचा आमचा छंद आपण जाणताच. अशाच घडामोडीत एक डायरी आमच्या हाताला लागली. काही पाने आहेत काहि नाहीत अशा अवस्थेतली ती डायरी मिपाकराची आहे कळाल्यावर आम्ही अत्यानंदीत झालो. त्या डायरीतील काहि नोंदी आपल्यासाठी. १ जानेवारी :- च्यायला वर्षाच्या सुरुवातीलाच नाट लागला. आमचा नववर्षाच्या शुभेच्छा हा धागा त्या प्रा. डॉ. बिरुटेंनी उडवला. का तर म्हणे एकाच विषयाचे २/३ धागे कशाला ? शुभेच्छा द्याव्या घ्याव्यात तेव्हड्या कमीच हे ह्यांना कधी कळणार ? आणी #$#@$#@$ आम्ही कायम लोकाच्या धाग्यावरच इतरांना शुभेच्छा देत बसायचे होय ? १२ जानेवारी :- गणपतीच्या स्वेटरवरुन रणकंदन माजले.

आमच्या आग्रहाखातार मिपावासी झालेल्या आमच्या मित्राला आपण आता चांगलेच ओळखायला लागला आहात. काल आमचे हे मित्रवर्य पुन्हा एकदा त्यांचे दुर्मुखलेले थोबाड घेउन आमच्याकडे हजर झाले. आम्ही :- काय रे नरसाळ्या असा मसणऊद्यागत चेहरा करायला काय झाले ? मित्र :- वेडे वाकडे उडले राव मिपा वाले :( आम्ही :- का ? कसे काय ? मित्र :- एक तेजोभंगावर लेख काय लिहायला घेतला सगळ्यांनी पार टिकास्त्र सोडुन सोडुन तेजोभंग करुन टाकला माझा. बास आता ठरले... ह्या मिपाकर कंपुबाजांना त्राहि भगवन करुन सोडायचे ! उपाय सांग चल...

"डॅम इट !" "अरे नगमा, दिपीका सारख्यांपासुन तो कोण तो बिहारी नट, त्यांच्या नावाचा तिकिटासाठी विचार होतो आणी मराठीतील एका कलाकरालाच्या नावाची अफवा सुद्धा उठत नाही म्हणजे काय ? महेश कोठारे तावातावाने बोलत होता. काहि वेळाने धाप लागल्यावर परत एकदा 'डॅम इट' म्हणुन तो खाली बसला. "अरे बाबा त्यांच्या नावाला ग्लॅमर असत रे ! कळतय का तुला ?" स्मिता तळवळकर महेशला समजावत्या झाल्या. "का ? माझ्या श्वास चित्रपटाला ग्लॅमर न्हवते ? ऑस्कर पर्यंत वारु दौडला की त्याचा !" संदिप सावंतानी हिरिरिने आपला मुद्दा मांडला. "डॅम इट ! घरघर लागायची वेळ आलीये आता. काहितरी केलेच पाहिजे.

स्थळ :- आमचे कार्यालय वेळ :- कुठलीका असेना ? कोणाला काम करायची आहेत ? पात्र :- खुद्द आम्ही आणी आमचा एक नविनच आमच्या आग्रहा खातर मिपा जॉइन केलेला सहकारी. मित्र :- काय रे मिपा मिपा चालु आहे का ? आम्ही :- हाना राव ! दुसरे धंदे काय आपल्याला ? त्यात आज एक लेख टाकलाय, प्रतिक्रीया वाढतायत का नाही त्यावर पण सारखे लक्ष ठेवुन आहे. मित्र :- यार मला पण तुम्हा सगळ्यांचे बघुन काहितरी 'लै भारी' लिहावे असे वाटायला लागले आहे. प्रतिक्रीया देउन देउन जाम कंटाळा आलाय रे :( आता लिहिते व्हायला पाहिजे. मागच्या वेळी किती मेहनतीने एक विषय 'मटा' मधुन उचलला होता.

एक खूप गरीब माणूस सायकलवरुन पाव (ब्रेड) विकत असे. टोकाच्या गरीबीमुळे त्याच्याकडील पाव ठेवण्याची पिशवी अगदी फाटलेली असते व त्यातुन पाव जमीनीवर कधी पडून जात हे त्याला बिचाऱ्याला सायकल चालवतांना कळतही नसे. त्याची दया येऊन एकजण त्याला एक नवी कोरीकरकरीत पिशवी देतो. त्यामुळे त्यापिशवीतुन पाव घेऊन विकतांना साहजिकच त्याचे नुकसान टळते व तो खुशीत येऊन गाणे म्हणू लागतो- "आज कल पाव जमींपर नही पडते मेरे".. असे प्रसंग व त्यावरुन आधारलेली गाणी तुम्हाला माहित असतील तर सांगा!

3

3