विनोद

मगील रंगपंचमीच्या काहीच दिवस आधी विलासअण्णा ने राष्ट्रवादीत स्वीच मारला होता. तेव्हा तो ही फॊर्मात होता आणि साहेबही. मध्यांतरीच्या काळात विलासरावपुरस्क्रुत नवनिर्माणकारांनी राज्यपातळीवर राडा करून स्वत:चा मतहिस्सा रखून ठेवला होता. कार्याध्यक्शांनी देखील शेतक-यांच्या काळजाला हात घालून आपली मुळे ग्रामीण भागात पसरली होती. क्रिकेट आणि क्रुषी हे दोन्ही सांभाळता साहेबांचं राज्यपातळीवर तस दुर्लक्शच झालं. परिणामी लोकसभा निवडणूकीत विलासअण्णाच्या पक्शाने नांगी टाकली.

प्रेरणा

एक खूप गरीब मिपावाला मिपावर आनंद मिळवायला (हॅपिनेस) येत असे. टोकाच्या सालसपणामुळे त्याच्याकडील प्रतिसाद देण्याची शैली अगदी सोज्वळ असते व त्यातुन हिन आणी हिणकस काथ्याकुट, लेख डोक्यावर कधी चढुन जात हे त्याला बिचाऱ्याला मिपावर आनंद मिळवताना कळतही नसे.

त्याची दया येऊन एक कंपुबाज त्याला एक नवी कोरीकरकरीत प्रतिक्रिया द्यायची स्टाईल देतो. त्यामुळे प्रतिसादातुन आसुड घेऊन मारताना साहजिकच त्याचे मन आनंदुन जाते व तो खुशीत येऊन गाणे म्हणू लागतो-
"आ देखे जरा किसमे कितना है दम"..

काल संध्याकाळी फिरता फिरता चौपाटीवर गेलो. (मुळामुठेच्या काठाला आजकाल चौपाटी म्हणायची फॅशन आहे पुण्यात) सहज लक्ष गेले आणी एक परिचीत चेहरा दिसला, जवळ गेलो आणी पाहिले तर काय आमच्या अनेक बेरकी मिपा मित्रांपैकी एक मित्र स्वत:शीच बडबड करत बसला होता. "पण तुला सांगितला कोणी होता शहाणपणा ? चांगले खरडा खरडी खेळत होतास, विडंबन करत होतास... हे भलतेच शहाणपण कुठुन सुचले तुला?"

मी हळुच त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला त्या बरोब्बर तो दचकला.

"नाना अरे मी आहे परा" मी म्हणालो.

"मिपावाले दिसलेकीच भिती वाटायला लागलीये आता मला." नाना

भाग १

कालच्याला आपण दिंडोरे आन यादव फॅमिलीला भेटलो..

आता त्या यादवाच्या उजव्या अंगाला राहतुया दावणे कुटुंब. तर ह्या दावण्याच्या फॅमिलीला आम्ही वाड्यातील समदी मंडळी "कोळसा फॅमिली" म्हणतुया.
आता त्यासणी तसा का म्हणत्यात ते सांगायची गरज नाय हाये तुम्हासणी तवढं तुमासणी बुध्दी असलच.

तर बघा पाव्हणं, ह्या कोळसा फॅमिलीत बी चार लोक हायेत. कोळसा-कोळसी आणि त्यांची दोन पोर, एक पोरग, आणि एक प्वॉर.

दुर्मिळ दुर्मिळ पत्रे जमवण्याचा आमचा छंद आपण जाणताच. अशाच घडामोडीत एक डायरी आमच्या हाताला लागली. काही पाने आहेत काहि नाहीत अशा अवस्थेतली ती डायरी मिपाकराची आहे कळाल्यावर आम्ही अत्यानंदीत झालो. त्या डायरीतील काहि नोंदी आपल्यासाठी.

१ जानेवारी :-
च्यायला वर्षाच्या सुरुवातीलाच नाट लागला. आमचा नववर्षाच्या शुभेच्छा हा धागा त्या प्रा. डॉ. बिरुटेंनी उडवला. का तर म्हणे एकाच विषयाचे २/३ धागे कशाला ? शुभेच्छा द्याव्या घ्याव्यात तेव्हड्या कमीच हे ह्यांना कधी कळणार ? आणी #$#@$#@$ आम्ही कायम लोकाच्या धाग्यावरच इतरांना शुभेच्छा देत बसायचे होय ?

आमच्या आग्रहाखातार मिपावासी झालेल्या आमच्या मित्राला आपण आता चांगलेच ओळखायला लागला आहात. काल आमचे हे मित्रवर्य पुन्हा एकदा त्यांचे दुर्मुखलेले थोबाड घेउन आमच्याकडे हजर झाले.

आम्ही :- काय रे नरसाळ्या असा मसणऊद्यागत चेहरा करायला काय झाले ?

मित्र :- वेडे वाकडे उडले राव मिपा वाले :(

आम्ही :- का ? कसे काय ?

मित्र :- एक तेजोभंगावर लेख काय लिहायला घेतला सगळ्यांनी पार टिकास्त्र सोडुन सोडुन तेजोभंग करुन टाकला माझा.
बास आता ठरले... ह्या मिपाकर कंपुबाजांना त्राहि भगवन करुन सोडायचे ! उपाय सांग चल... रात्री बसायचे का ?

"डॅम इट !"
"अरे नगमा, दिपीका सारख्यांपासुन तो कोण तो बिहारी नट, त्यांच्या नावाचा तिकिटासाठी विचार होतो आणी मराठीतील एका कलाकरालाच्या नावाची अफवा सुद्धा उठत नाही म्हणजे काय ? महेश कोठारे तावातावाने बोलत होता. काहि वेळाने धाप लागल्यावर परत एकदा 'डॅम इट' म्हणुन तो खाली बसला.

"अरे बाबा त्यांच्या नावाला ग्लॅमर असत रे ! कळतय का तुला ?" स्मिता तळवळकर महेशला समजावत्या झाल्या.

"का ? माझ्या श्वास चित्रपटाला ग्लॅमर न्हवते ? ऑस्कर पर्यंत वारु दौडला की त्याचा !" संदिप सावंतानी हिरिरिने आपला मुद्दा मांडला.