वाङ्मय

"अयाई गं......आयला सॉलीड दुखतंय बे विशल्या....." विन्याचं कण्हणं वाढतच होतं.
"गप बे भ**, आम्ही काय फुलं झेलली नाहित!" इति अस्मादिक.
"आयला, विशल्या, या पोलिसांना काही दयामाया नसती का बे ? असं लहान लहान पोरांवर लाठ्या चालवायला काहिच कसं वाटत नाही बे?"........सुध्या.
(हा लहान मुलगा गेली दोन वर्षे एस. वाय. बी. एस. सी. च्या वर्गाची शान वाढवत होता)
तेवढ्यात विद्या आला बाहेरुन....," वटवाघळाचं तेल देवु का बे आणुन, चांगलं असतं म्हणे मुक्या मारावर!"
"पळ, बे...जेव्हा गरज होती तेव्हा जी ला पाय लावुन पळाला..आणि आता सहानुभुती दाखवतोय."..विन्या.

"बाबु, सिर्फ दो रुपीया लेगा. एकदम चकाचक पालीस करताय साब. पयले पालीस करवावो ..पसंद आया तो फीर पैसा देव, साब." मी लोकसत्तामधुन डोकं वर काढलं.

'एक तर दोन रुपयात पॉलीश आणि ते सुद्धा, तो आधी पॉलीश करणार...पसंतीस उतरलं तर पैसे द्यायचे.'
काही तरी वेगळाच अनुभव होता हा.

मला लगेच बोरीबंदरचे ते तथाकथीत अधिकृत पॉलीशवाले आठवले. त्यांच्या समोरच्या ठोकळ्यावर पाय ठेवले की फटदिशी पहिला प्रश्न येतो," छुट्टा है ना, बाद में झिगझिग नै मंगताय !" त्या पार्श्वभुमीवर हा सुखद वगैरे म्हणता येइल असाच धक्का होता.

थोरांची ओळख

जालिंदर जलालाबादी :

या सदरामधून आठवणीच्या पडद्याआड गेलेल्या काही महत्त्वाच्या साहित्यिकांच्या कामगिरीची ओळख करून देणे, हा उद्देश आहे.
जालिंदर जलालाबादी हे साठच्या दशकात लिहायला सुरुवात केलेले महत्त्वाचे विद्रोही कवी आणि लेखक. पुढे त्यांनी जगभर विशेषत: अफ़्रिकेमध्ये मराठी विद्रोही लेखनाचा झेंडा फ़डकावत ठेवला.

मनाच्या कुपितले या सदरातला हा पंधरावा आणि अंतिम लेख

(माझा आत्तापर्यंत झालेला स्टेजप्रवास)

मनाच्या कुपितले या सदरातला हा १४वा लेख
(गुढी पाडव्यानिमित्य प्रकाशित)

रामराम

सर्वाना नववर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा

या वर्षाच्या कशा शुभेच्छा द्याव्यात ते समजत नव्हते

म्हणून म्हणले एक लेखच लिहु

त्यातला त्यात सर्वाना आवडलेला माझा लेख म्हणजे सिंदबाद कोल्हापुरात

म्हणूनच आज सिंदबादला सफरीवर घेवुन जातोय पुन्हा एकदा ..........सिंदबाद शाळेत

तर सिंदबाद कोल्हापुरात खुप दिवस राहिला होता साहजीकच या काळात दहावी बारावीच्या परीक्षा ,इतरांच्या वार्षीक परीक्षा इत्यादी आलेच .

आपला,
विन्या विद्यार्थी

मनाच्या कुपितले या सदरातला हा सलग तेरावा लेख

पाऊस दाटलेला माझ्या घरावरीही हा

काल हे गाणे पुन्हा ऐकले. ऐकून बरे वाटले बाकी मी मराठी गाण्यांचा डाय हार्ड फॅन आहे हे तुम्ही जाणताच, त्यामुळे असे अर्थवाही, माझ्यासारखी पाल्हाळ न लावता

थोडक्यात अर्थ सांगणारे गाणे आवडणारच ना , बाकी मी काल झालेल्या पहिल्या पावसात देखील मनसोक्त भिजलो आता टाइप करताना देखील १० -१५ दा शिंकतोय.

परवा दिवशी सकाळी ऑफीसमध्ये आलो तेच एकावर एक धक्के खात.
नेहमीप्रमाणे गेटवर बाईक थांबवली आणि एकदा हॉर्न देवुन वाट बघत बसलो.
आमचा सिक्युरिटी गार्ड गेट सोडुन कुठेही असु शकतो. त्यामुळे रोजची सवय झालीय आता , हॉर्न द्यायचा आणि गाडी बंद करुन त्याची वाट बघत बसायचे. परवा दिवशी मात्र हॉर्न वाजवला आणि साहेब हजर....
मी अवाक वगैरे झालो...,

" किशनजी आज तबियत तो ठिक है आपकी?" तो आपला उगीचच हसला..
" का करे साहब, हम तो नामका सिक्युरिटी गारड हु, बाकी काम तो सब करने पडत है हिया! पर आजसे हम पहले हॉरनपे मिलुंगा आपको...ईस्टिरिक्ट वारनिंग मिला है....कोई बडा गोरा साबलोग आने वाला है !"

"संभा...या दोन पेपर्सच्या झेरॉक्स आणुन दे बाबा.....!"

संभा..ही फाईल अकाउंट्मध्ये नेवुन दे रे..............!

संभा......काल बाईंडिंगसाठी दिलेला प्रोजेक्ट रिपोर्ट आणलास का परत.........!

संभाजी.....अरे, त्या एसी सर्व्हिसींगवाल्याला फोन करायला सांगितला होता तुला, तो अजुन उलथला नाही...!

संभा....दोन चहा...............!

संभा......तो कालचा ड्राफ्ट चेक केलास....प्रत्येक गोष्ट किती वेळा सांगायची रे तुला...?

संभा.............?

हं तु उभा राहा रे, नवीन आलाहेस ना? नाव काय तुझं?

अं..गुर्जी माझं नाव विशाल कुलकर्णी आहे!

कानफटात आवाज काढीन ! बापाचं नाव घ्यायला लाज वाटते का? पुर्ण नाव सांग. आणि गुरुजी म्हणावं राजा, गुर्जी नाही, समजलं ?

हो गुरुजी. माझं नाव विशाल विजय कुलकर्णी. आधी पुण्याला होतो, वडिलांची बदली झाली म्हणुन इथे कुर्डुवाडीला आलो. आज पहिलाच दिवस आहे शाळेत माझा.

हं, ठिक आहे. पाटी बघु तुझी.

गुरुजींनी माझी पाटी घेतली, माझ्याच पेन्सीलने त्यावर एक ओळ लिहीली....ते मोत्यासारखे अक्षर मी पाहातच राहीलो.