प्रतिभा

3

3

3

3

येक कविता लिहु पाहता ऐसे होते लिहिता लिहिता शब्द अटत जाती हाती येता उरते केवळ शुष्क गाथा. न लिहिता ऐशी कविता मनात होई त्याचा चोथा काय करु सांग मनमिता कसा लिहु माझ्या मनगीता घेऊन माझी झाडाझडती शब्द बापुडे आडवे जाती कठोर वज्रापरी करुनी छाती येताजाता मला भिवविती लिहिली कोणी ऐशी कविता सांगेल का कोणी रचयीता धैर्य आणिले कोठून मांडण्या हीन आणि हिणकस म्हणण्या लिहीने मीही म्हणतो तैसे बोटचेपे अवघड आणिक पेना वरती टोपण जैसे वसन भरजरी विकेन शब्द उगाच वाचक करेल अब्द होईल कविता माझी ऐशी नसेल दुसरी इतःपर तैशी खातरी माझी ही मोजावी माझ्याच शब्दांस मी दाद द्यावी कुणा वाटे त्यास आग लावावी कुणा वाटे त्

3

"तात्यासेठ, अभि ये महिनेमे मेरे बँकमे रख्खे हुए ३०००० रुपये मिलेंगे ना?" "हा. क्यू नही मिलेंगे? जरूर मिलेंगे. डबल ढक्कनको बोल दुंगा!" शबनम मला विचारत असते. तिला आता तिच्या मुलीकरता काही चांगले कपडे घ्यायचे असतात, ती चाहेल तो खाऊ द्यायचा असतो, कपडे घ्यायचे असतात, मायलेकींना मुंबैत जरा मजा करायची असते. शबनम..! मुंबैच्या कॉग्रेस हाऊस मधली एक मुजरेवाली, एक डान्सर. १९९०-९१ च्या सुमारास मी फोरास रोडवरच्या बारमध्ये जो नौकरीला लागलो त्या नौकरीतून एकाच्या ओळखीने दुसरा, दुसर्‍याच्या ओळखीने कुणी तिसरी या पद्धतीने त्या विभागातले स्त्रीपुरुष माझ्या संपर्कात आले, आजही येत आहेत.

जागतीक चित्रपटांमध्ये एक मानाचे स्थान पटकावुन असलेला हा इराणी चित्रपट. सुंदर ह्या शब्दाशिवाय अन्य उपमाच ह्याला शोभणार नाही. बहिण भावाच्या प्रेमाची एक निर्व्याज कथा आणी त्याच्या आजुबाजुने येणारे भावनीक प्रसंग, त्या त्या काळचे सामाजीक संदर्भ हा ह्या चित्रपटाचा आत्मा. दिग्दर्शक माजिद माजीदी सारखा ताकदवान माणुस. चित्रपटाची भाषा पर्शीयन आहे पण खरे सांगायचे तर ह्या चित्रपटाला बघताना भाषेची गरजच जाणवत नाही इतकी प्रत्येक फ्रेम हृदयाचा ठाव घेते. अली आणी झारा हे दोघे भाउ बहीण. अली ९ वर्षाचा तर धाकटी झार ७ वर्षाची.

3