अनुभव — मिसळपाव सदस्यांचे खरेखुरे जीवनानुभव. प्रवास, नोकरी, घर-संसार आणि आयुष्यातील अविस्मरणीय क्षणांच्या मराठी अनुभवकथा येथे वाचा.
उन्हाळा सुरु झाला...कडक उन्हं पडायला लागली..मोगर्‍याचे गजरे...कैरीची डाळं-पन्हं या सगळ्या गोष्टींना सुरुवात झाली की माझं मन १०-१२ वर्ष मागं धावतं...दरवर्षी एप्रिल मे च्या सुमारास मला माझी उन्हाळ्याची सुट्टी आठवते..माझं कर्‍हाड आठवतं..कृष्णाबाईचं देउळ आठवतं...आमचा लाडका घाट आठवतो..आणि सगळ्यात तीव्रतेने आठवतो,तो म्हणजे चैत्रातला कृष्णाबाईचा उत्सव...!!!
जेव्हा थकून भागून घरी येतो,
स्वागतासाठी सज्ज असते ती
सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी,
पावसात जारी भिजून आलो,
ठंडी ती दूर करते,
जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते.
खोडी करण्याची लहर आल्यास,
कान तिचा धरतो,
मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो,
गरम श्वास तिचा
स्पष्ट जाणवतो,
तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो.
काय झाले असते जर जगत नसते एक कप
कसे सांगू मानत माझ्या आठवणी किती?
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.
हातात हात गुंफून तू संगितलेले बोल,
कसे सांगू त्या शब्दांचे आहे किती मोल?
शब्दांना तोलाण्याची प्रेमात नसते नीति.
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.
माझ्या खांद्यावरचे तुझे डोके,
वेगात घेतलेले उंच झोके,
जगू शकेन का न मिळल्यास ही प्रीति?
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.
मोतीमाळ तुझ्या गळी ,
गालावर पडते नाजुक खळी ,
वसंत फुलवणारे हास्य तुझ्या ओठी.
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.
सार काही शिकवत वाढत वय
समाज माणसे प्रसंग राहतात तेच ते
पण आता चटकन सुटतात व्यवहारातील पेच
जराही होऊ देत नाही हयगय
खरच सार काही शिकवत वाढत वय....
घटना,प्रसंग, व्यवहार यांच्या जून्या आठवणी
असते घडल्या चुकांची दिर्घ कहाणी पण
आता कशाचेच उरत नाही भय कारण
सामर्थ्य देते वाढते वय..
शब्दांमूळे बिनसलेली अनेक नाती
कोणी सोबती तर कोणी संगती
आता शब्दांशी स्वरांची जमती आहे अचूक लय
खरच सार काही शिकवत वाढत वय...
बर्‍याच वर्षांनी मला एका जवळच्या नातेवाईक कुटुंबासोबत पुण्याच्या कुमठेकर रस्त्यावर असलेल्या एका प्रसिद्ध साडी दुकानात जाण्याचा योग आला. बायकांची साडी खरेदी म्हणजे भल्या-भल्यांच्या सहनशक्तीची परीक्षा पाहणारी प्रक्रिया असते असा माझा समज असल्याने मी सहसा त्या वाटेला जात नाही. बायकोसोबत मी आतापर्यंत एकदाही साडी खरेदीला गेलेलो नाही यातच माझ्या ठाम निश्चयाचे यश दडलेले आहे. पण यावेळेस मी शक्य तेवढ्या थापा मारून देखील माझा नाईलाज झाला. आमची एक दूरची नातेवाईक, तिचा नवरा आणि त्या दोघांच्या दोन मुली अशा सगळ्यांनी मला येण्याचा आग्रह केला.
"अयाई गं......आयला सॉलीड दुखतंय बे विशल्या....." विन्याचं कण्हणं वाढतच होतं.
"गप बे भ**, आम्ही काय फुलं झेलली नाहित!" इति अस्मादिक.
"आयला, विशल्या, या पोलिसांना काही दयामाया नसती का बे ? असं लहान लहान पोरांवर लाठ्या चालवायला काहिच कसं वाटत नाही बे?"........सुध्या.
(हा लहान मुलगा गेली दोन वर्षे एस. वाय. बी. एस. सी. च्या वर्गाची शान वाढवत होता)
तेवढ्यात विद्या आला बाहेरुन....," वटवाघळाचं तेल देवु का बे आणुन, चांगलं असतं म्हणे मुक्या मारावर!"
"पळ, बे...जेव्हा गरज होती तेव्हा जी ला पाय लावुन पळाला..आणि आता सहानुभुती दाखवतोय."..विन्या.
लहानपणी अभ्यास केला नाही, पानातले सगळे विनातक्रार संपवले नाही, 'वेड्यासारखे' वागले की आई-बाबा यऽ यऽ बुकलायचे. स्वयंपाकाच्या ग्यासची हिरवी रबरी नळी, छडी, झाडू, कमरेचा पट्टा, लाटणे, सांडशी, कपडे वाळत घालायची काठी यांपैकी कशाकशाचाही काहीही उपयोग होत नाही, हे कळून चुकल्यावर चपलेने अगर बुटाने मार खाणे ठरलेले असायचे. "जोड्याने हाणले पाहिजे कार्ट्याला!"असे त्यांच्यापैकी एकानेही जरी म्हटले तरी त्याचा अर्थ आई-बाबा उभयतांनी हाणणे म्हणजे 'जोड्याने' हाणणे हाच होतो, अशी बालमनाची पक्की समजूत झालेली. सत्यनारायणाच्या पूजेला जसे मेहूण जेवते (जोडा जेवतो), तसाच प्रसाद 'जोड्याने' मिळायचा.
तसा नेहमीचाच रविवार. सकाळी उशिरा उठल्यानंतर चहा कुणी करायचा यावरून भांड्याला भांडं (चहाच्या नव्हे!) लागलेलं. नंतर नाश्‍त्याला काट मारून थेट पावभाजीच्या जेवणाचाच बेत. पाव किती आणायचे, कुणी आणायचे, मीच का आणायचे, यावरून पुन्हा एक `लडिवाळ' संवाद! शेवटी घरचा कर्ता (आणि आठवडाभर नाकर्ता) पुरुष म्हणून जबाबदारी अस्मादिकांवरच! वर "फुकटचं गिळायला मिळतंय, हे नशीब समजा!' हा कृपाप्रसाद!!
मिसळपाव