जेव्हा थकून भागून घरी येतो, स्वागतासाठी सज्ज असते ती सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी, पावसात जारी भिजून आलो, ठंडी ती दूर करते, जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते. खोडी करण्याची लहर आल्यास, कान तिचा धरतो, मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो, गरम श्वास तिचा स्पष्ट जाणवतो, तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो. काय झाले असते जर जगत नसते एक कप

कसे सांगू मानत माझ्या आठवणी किती? सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी. हातात हात गुंफून तू संगितलेले बोल, कसे सांगू त्या शब्दांचे आहे किती मोल? शब्दांना तोलाण्याची प्रेमात नसते नीति. सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी. माझ्या खांद्यावरचे तुझे डोके, वेगात घेतलेले उंच झोके, जगू शकेन का न मिळल्यास ही प्रीति? सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी. मोतीमाळ तुझ्या गळी , गालावर पडते नाजुक खळी , वसंत फुलवणारे हास्य तुझ्या ओठी. सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी. प्रेमात गाईलेले गोड गाने, तुझा निरोप आणणारी पाने, तळहाताच्या फोडा प्रमाणे जपणारी नाती, सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी. निरोप घ

सार काही शिकवत वाढत वय समाज माणसे प्रसंग राहतात तेच ते पण आता चटकन सुटतात व्यवहारातील पेच जराही होऊ देत नाही हयगय खरच सार काही शिकवत वाढत वय.... घटना,प्रसंग, व्यवहार यांच्या जून्या आठवणी असते घडल्या चुकांची दिर्घ कहाणी पण आता कशाचेच उरत नाही भय कारण सामर्थ्य देते वाढते वय.. शब्दांमूळे बिनसलेली अनेक नाती कोणी सोबती तर कोणी संगती आता शब्दांशी स्वरांची जमती आहे अचूक लय खरच सार काही शिकवत वाढत वय...