फरसाण

कुटलेलं फरसाणं छान लागतं. आमचे आजोबा प्रत्येक चिवडा, फरसाण कुटून खायचे.

असेल, मग मी काय करू?

त्यासाठी वापरलेले रिफाईण्ड गोडे तेलाचे डबे आपल्याला समोर दिसतात. खरे साहेब, आपल्या दुकानदारावर मी कुठलाही आरोप करीत नाहीये. आणि कुठलेही सरसकटीकरणही करीत नाहीए. माझा अनुभव सांगतो आहे. चांगल्या ब्रँडेड तेलाच्या डब्यांना भंगारात बर्‍यापैकी किमत येते फक्त अट असते डब्याला अगदी बारीक भोक पाडून (खिळ्याने वगैरे) त्यातील तेल काढून घ्यायचे आणि डबा खराब करायचा नाही. आठवड्यातून एकदा एक माणूस येऊन सर्व डबे घेऊन जातो अर्थात तुम्हाला चांगली किंमत देऊनच. शिवाय तुमच्याकडचे वापरलेले, काळे पडलेले तेल सुद्धा विकलं जातं. ह्या काळ्या पडलेल्या तेलात कसले तरी केमिकल मिसळले कि त्यातील कार्बन (तेल काळे करणारा घटक) वेगळा होऊन तळाशी बसतो. वरचे अल्मोस्ट स्वच्छ दिसणारे तेल त्या वापरलेल्या ब्रँडेड डब्यात भरून ते बेमालूम 'सील' केले जातात. हे वापरलेले तेल अर्ध्या किमतीत विकले जाते. बघणार्‍याला ब्रँडेड डबे दिसतात आणि 'चांगले' तेल वापरत असल्यावर विश्वास बसतो. ह्या तेलात, ते स्वच्छ करण्यासाठी वापरलेल्या, केमिकलचे अंश असतात जे आपल्या आरोग्याला अत्यंत धोकादायक असतात. सर्व उपहारगृह व्यावसायिक असे तेल वापरतात असे नाही. पण बहुतेक जणं वरच्या कमाईसाठी ब्रॅंडेड तेलाचे डबे अशा एजंटांना विकतात आणि ह्या धोकादायक भेसळीला हातभार लावतात. असे तेल खुपवेळा रस्त्यावच्या वडापाव गाड्यांवर, ऑम्लेट, भुर्जीपाव गाड्यांवर, रस्त्याच्या कडेच्या चायनिज गाड्यांवर विकले जाते. टपरी टाईप उपहारगृह सुद्धा वापरत असावीत असा माझा संशय आहे. हा प्रतिसाद मागेही एकदा तुमच्याच एका प्रतिसादावर दिला होता. नव्याने देण्याचे कारण नविन सदस्यांच्या माहितीसाठी आणि जुन्या सदस्यांच्या आठवणी ताज्या करण्यासाठी दिला आहे. वाचकांनी बाहेरचे जंक फुड वगैरे खाताना काळजी घ्यावी ही विनंती.

मुंबईच्या बाहेर जग आहे बरं का पि डां काका. उगा आपण रहात असलेल्या लाईनला लागून शेवटचं स्टेशन म्हणजे जग संपतं असं नाही. (फुल्ल पेटती मशाल. राकेलच्या बुधल्यासकट ) आमच्या पाचगणीच्या लक्ष्मीविलास हॉटेल (दवे बरं का दवे) चं नाहीतर राजपुरे चं फरसाण खाऊन बघा. नाय आवडलं तर नाव बदलेन. (स्वगतः ...... अहो स्वगत आहे ना? तुम्हाला कसं कळणार?) थोडक्यात, गावागणिक फरसाणची, फॉर दॅट मॅटर कुठल्याही पदार्थाची चव बदलते. लहानपणापासून त्याच चवीची सवय लागलेले आपण थोडीच्च दुसर्‍या कशाला चांगलं म्हणणार आहोत? पदार्थाच्या चवीबरोबर आपण चघळतो आपले 'ते' दिवस. खरंतर ते आपल्या आवडीचे असतात. म्हणून अमुक एक लई भारी आणि तमुक एक बरा. चालायचंच!

त्यांनी लपविले नसेल. कदाचित पीठ परत भरत असतील

शिवाजीनगर कोर्टाकडून जो रस्ता येतो तिथून मंगलाला जायला डावीकडे वळालं की लगेच.

माई जुन्यापुराण्या आहेत... म्हणजे तश्या त्या असाव्यात, कारण सर्वांनाच त्या अधिकारवाणीने अरे-तुरे करतात. तेव्हा त्या कदाचित १८८० च्या दशकातही तेथे गेल्या असण्याची शक्यता आहे!

ती कुरसुंदीकर आज्जी. फुरसुंगीकर नव्हे. तुला हा फुरसुंगीचा फास्टर फेणे वाटला काय?

प्रदीप जाजा. गुजराथी लोक ; जेवणातील तळलेल्या विषेषतः खार्‍या-तिखट पदार्थाला उदा : पापड, समोसे , गाठेया ,कचोरी , पात्रा , ढोकळा ,या सर्वाना फरसाण असेच सम्बोधतात. आपण फक्त शेव गाठीया वगैरे कोर्‍या मालाला फरसान म्हणतो.

सहमत