मनाच्या कुपितले-आनंद

जागतीक मराठी दीनाच्या तुम्हा सर्वाना मनापासुन शुभेच्छा

विनायक, इथे शुद्धलेखनाचा बडेजाव्/ससेमिरा अजिबात नाही, मी पण ते फार मनावर घेत नाही. हवे तर, हवे तितके इंग्लिश शब्द बिनदिक्क्त वापरावे, पण 'मराठी दिन' असतो रे.....आपल्या माय-मराठीला इतकी दीन नका बनवू! निदान आजच्या दिवशीतरी, मराठी दिनाच्या शुभेच्छा देतांना तरी!!! :) - मनिष अवांतर - लेखाचा एकून गोषवारा पटला.

मस्त लेख. आजचा मराठी दिनाला काही तरी वाचल्याचा आंनद झाला. >>चुक भुल समजुन घ्यालच होय. हा लेख लिहिण्यासाठी आम्ही जुना लेख उडवला अयचे कारण म्हणजे आम्ही स्वतवर घातलेले आठवड्याला एका लेखाचे बंधन बकी काहीही नाही. तर आवडले तर सांगा आणि नाही आवडले तर फाट्यावर मारण्यास विसरु नका खुल्ली ऑफर ---- तुम्हाला तुमचे मित्र गमवायचे असतील तर मराठी संकेतस्थळ चालु करा.

चांगले लिहिले आहेस. मोहन आपट्यांची भेट घडल्यानंतरच्या भारावलेल्या अवस्थेतले हे लिखाण वाटते आहे. असंख्य विचारांच्या कल्लोळात शब्द घरंगळत सुटल्यासारखे वाटले. बरोबर १.२५ वर्शापुर्वी त्यांचे शाळेतील व्याख्यान हुकले म्हणुन मी प्रचंद हीरमुसलेलो होतो सव्वा वर्षांपूर्वी असे न लिहिता १.२५ असे लिहिलेले वाचून करमणूक झाली. कदाचित खगोलशास्त्रज्ञाला भेटल्याचा परिणाम असावा!;) (आधी मी १.२५ प्रकाशवर्ष असं वाचलं! ;) (ह.घे.)) चतुरंग

चांगली तयारीची बैठक दिसते भाऊ तुझी. एवढा मोठा लेख लिहिलास ते! मला अजून तरी असं एका बैठकीत लिहायला जमत नाही रे!! >>परिक्षेत यश मिळवणे हा खरा आनंद नाही हे काही पटलं नाही भाऊ. एखाद्या गोष्टीचा ध्यास घेऊन, त्यासाठी लागेल तेवढी मेहनत घेऊन जेव्हा आपण आपलं ध्येय गाठतो तेव्हा झालेला आनन्द कोणत्या शब्दात व्यक्त करता येऊ शकेल? तेव्हा हाही आनन्द तितकाच 'मनापासून' झालेला नाही का जितका नाटक बघताना, मित्रांशी गप्पा मारताना, किंवा आपली कला मनापासून सादर करताना होतो? पुढच्या लेखासाठी शुभेच्छा! अवांतर : Pesuit ofHappiness पाहिला आहेस का? --स्वानन्द

आर्या आंबेकरच गाणे आपण दर सोमवारी ऐकतो(ऐकायचो)पण जावु द्या सोडा वेगलेच फील देते , म्हनजे काय समजलो नाही. ;;) नाना तुमचा सल्ला विनायकाला कोल्हापुरात उपयोगी नाही पडायचा. इथे ज्यादातर कॉलेज मध्ये मारामारी त्याच प्रकरणा वरुन होत असतात. तुमचा सल्ला मानला तर विनायकाला नवीन लेखनमाला सुरु करावी लागेल. "मनाच्या कुपीतले...माझे दवाखान्यातले दिवस" :D वेताळ

सोडा वेगलेच फील देते हे बाकी खरे गड्या... पाण्या बरोबर किंवा ऑन दी रॉक्सची मजा न्यारी पण सोडा वेगळेच फील देते.... बाय द वे. अकरावीत ... वयाच्या १६-१७ व्या वर्षी असल्या सवयी बर्‍या नव्हेत हो. आंबोळी

लेकह मनापासून लिहिलेला आहे..आवड्ला

लेख एकदम आनंदाच्या भरात लिहिलेला दिसतो :) लेखातला जो मोठ्ठा परिच्छेद आहे, आनंद यात आहे..त्यात आहे.. तो मला फारसा गरजेचा वाटला नाही.. राग मानू नको..जे खरंच वाटले ते लिहितो. लेख लिहून झाला की प्रकाशित करण्याआधी थोडावेळ जाउ दिला तर भावनांचा आवेग ओसरतो आणि मग शांतपणे वाचून पाहिला की टंकलेखनातल्या चुका, राहून गेलेली विरामचिन्हे, भावनांची पुनरावृत्ती यामध्ये सुधारणा करता येतात आणि लेख जास्त थेट, वाचनीय आणि परिणामकारक होतो असे मला वाटते. पुलेशु -- लिखाळ.

जरा रसीकता ठेवली आणि आपल्या शरीरातील इंद्रीयाना आणि या जगात विशेशतः मनाला जीवंत ठेवले की ह्या अनमोल ठेवी आपणाला सहज मिळत जातात्.आणि खरे सांगु की खरे जीवनाचे यश त्यातच आहे. अहो थोर महापुरुष, साधुसंत सांगून गेले की इंद्रीय सुखात अडकू नका मोक्ष हेच अंतिम धेय.... आणि तुम्ही हे काय सांगताय? रसिकता ठेवा, इंद्रीयाना जिवंत ठेवा.... आणि हे कशात तर मोहन आपटे ना भेटून आलात त्या भेटीच्या वर्णनात.....छ्या! आपटेना काय वाटेल? बाकी हे तुमच्या पौगंडसुलभ वयाला साजेसेच आहे... असो. पुलेशु. आंबोळी

मनापासून लिहिलेला लेख अतिशय आवडला.. जियो..! तात्या.

पाचलगसाहेब, आपली वैयक्तिक प्रतिक्रिया काय ते माहीत नाही परंतु आपल्या या लेखाचं मिपावरच अत्यंत हीन व हिडीस दर्जाचं विडंबन यावं याबद्दल मिपाचा मालक या नात्याने मी वैयक्तिक रित्या आपली मनापासून क्षमा मागतो आहे. आपण मिपावर लिहिणे सुरूच ठेवावे ही कळकळीची विनंती... आपलाच, तात्या.

आजून लिहीत रहा!