Skip to main content

स्वप्नांचे कवडसे

स्वप्नांचे कवडसे

Published on शनीवार, 29/04/2017
लँग्स्टन ह्यु या अमेरिकन कवीची ही एक कविता फार आवडली, तिचा अनुवाद करण्याचा प्रयत्न. प‌ंखांसार‌खे हात‌ प‌स‌रून‌ स्व‌च्छ‌ उन्हात‌ नाह‌त‌ स्व‌त:भोव‌ती गिर‌क्या घेत‌ र‌हाव‌ं, नाचाव‌ं सूर्य‌ माव‌ळेस्तोव‌र‌.. आणि म‌ग‌ खुशाल‌ प‌हुडाव‌ं गार‌ वार‌ं अंगाव‌र‌ घेत‌ उंच, डेरेदार‌ वृक्षाच्या छायेत‌ स‌ंध्याकाळी आणि रात्र‌ अल‌ग‌द‌ उत‌रावी काळीसाव‌ळी, माझ्यासार‌खी. अस‌ं माझ‌ं स्व‌प्न‌ आहे.. प‌ंखांसार‌खे हात‌ प‌स‌रून‌ ट‌ळ‌ट‌ळीत‌ उष्ण दुपारी नाचाव‌ं! गिर‌क्या घ्याव्या! झ‌पुर्झा व्हाव‌ं! आणि दिव‌स‌ च‌ट‌क‌न स‌रावा उदास‌ स‌ंध्याकाळी पाठ‌ टेकावी उंच‌, किर‌कोळ‌ झाडाज‌व‌ळ‌ रात्र‌ त‌शीच यावी अल‌ग‌द‌ काळीशार‌. माझ्यासार‌खीच..
लेखनविषय:

याद्या 2379
प्रतिक्रिया 15

प्रतिक्रिया

In reply to by यशोधरा

To fling my arms wide In some place of the sun, To whirl and to dance Till the white day is done. Then rest at cool evening Beneath a tall tree While night comes on gently, Dark like me— That is my dream! To fling my arms wide In the face of the sun, Dance! Whirl! Whirl! Till the quick day is done. Rest at pale evening . . . A tall, slim tree . . . Night coming tenderly Black like me.

In reply to by शिवोऽहम्

ओह, लक्षात नाही आली लिंक दिलेली. कविता पेस्टल्याबद्दल आभार. कविता तर सुरेख आहेच, भावानुवादही आवडला.

सुरेख भावानुवाद!

सुरेख भावानुवाद! अभिनंदन! पुलेशु!

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

असा पुर्ण मोकळा लक्ष्मी रोड आहे, तुलशिबाग पूर्ण सुनी आहे. पोटात दूर्वांकुराचा अनलिमिटेड आमरस आहे. त्यानतर लावलेला मस्त बार किक देतोय. एक्टिव्हावर मांडी घालून त्या रसत्यावरुन मोकाट फिरताना तुमच मन म्हनेल. " ओ बुवा मि झपुरझा झालो" तुम्ही म्हणाल " लुलुलुलुलुलुलुलुलु "

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

हर्षखेद ते मावळले, हास्य निवालें अश्रु पळाले; कण्टकशल्यें बोंथटलीं, मखमालीची लव वठली; कांही न दिसे दृष्टीला, प्रकाश गेला, तिमिर हरपला; काय म्हणावें या स्थितिला ?- झपूर्झा ! गडे झपूर्झा ! हर्षशोक हे ज्यां सगळें, त्यां काय कळे ? त्यां काय वळे ? हंसतिल जरि ते आम्हांला, भय न धरुं हें वदण्याला :- व्यर्थीं अधिकची अर्थ वसे, तो त्यांस दिसे, ज्यां म्हणति पिसे, त्या अर्थाचे बोल कसे?- झपूर्झा ! गडे झपूर्झा !

वा! मूळ कविता आणि भावानुवाद दोन्हीही सुरेख!