सॉल्विंग द मॅन-वूमन जिगसॉ

एकही प्रतिसाद इथे दिसला नाही. आणि तसं झालं असतं तर चर्चेनं वेगळं वळण घेतलं असतं. कदाचित तुम्ही आता मान्य करत असाल तर तदनुषंगिक मुद्दे असे येतील : > टाईम गॅप आहे > टाईम गॅप हा स्त्रीच्या प्रणय तृप्तीतला (किमान फिजिकल लेवलवर तरी) मुख्य घटक आहे > सेक्श्युअल कंपॅटीबिलिटी आणि सटायटी (अर्थातच दोघांचीही) जोडप्यातले विसंवाद बरेच कमी करते आणि इतर बरेच प्रश्नही शांतपणे हाताळले जातात असा निष्कर्ष बर्‍याच मनोविकारतज्ज्ञांच्या अभ्यासातून दिसतो (सातीजींचा प्रतिसाद) > टाईम गॅप मॅच करायचा उपाय (आणि तोच तर या धाग्याचा विषय आहे). मी सुरुवातीच्या प्रतिसादात म्हटलंय की वेरेकरांना वगळून टाईम गॅप आणि स्त्रीची (फिजिकल लेवलवर) अतृप्ती यावर चर्चा झाली असती तर बरं.

त्यांच्याशी जोडलं जाणं हे माझ्या दृष्टीनं भाग्याचं लक्षण समजतो .

पुरुषाला तृप्त करू न शकणारी स्त्री असा काही प्रकार अस्तित्वात असतो का? की रतिक्रीडेत मनापासून सहभागी न होणारी स्त्री हा प्रकार इथल्या कुणाला सापडलेलाच नाहिये? आपल्याकडलेच नव्हे, तर जगभरातले 'संस्कार' हे स्त्रीची कामेच्छा मारून कशी टाकता येईल, यावरच जास्त भर देणारे आहेत. पुरुषाची कामतृप्ती इजॅक्युलेशनवर अवलंबून आहे पण स्त्रीच्याबाबतीत ती बरीच काँम्प्लेक्स आहे. माझ्या मते प्रिती हा अत्यंत फंडामेंटल सायकॉलॉजिकल फॅक्टर, टाईम लॅग हा शारीरिक फॅक्टर, स्त्रीच्या चित्ताची निर्वेधता आणि अपराधभावाचा आभाव (गिल्ट फ्री स्टेट ऑफ माइंड) या सर्वांच्या एकत्रित परिणामातून स्त्रीच्या कामतृप्तीची संभावना निर्माण होते. तुम्ही म्हणता त्याप्रमाणे जगभरातले 'संस्कार' हे स्त्रीची कामेच्छा मारून कशी टाकता येईल, यावरच जास्त भर देणारे आहेत . त्यामुळे स्त्रीची कामेच्छा गिल्ट फ्री माइंडवर अवलंबून असावी. युगुलातला पारस्पारिक अनुबंध आनंद घेण्यापेक्षा `देण्याची' भावना निर्माण करतो. त्यामुळे माझ्या अनुभावनं संभोग हा `शेअरींग एक्स्पिरियंस' (सम-भोग) आहे. पारस्पारिक प्रिती, निर्वेध चित्तदशाआणि अपराधशून्य मनोदशा, कोणत्याही साधनाचा वापर न करता दोघांनाही एकाच वेळी कामतृप्त करतात. तरीही शारीरिक परिमाणावर पुरुषाचा स्तंभन काल काही वेळा कमी पडू शकतो त्यामुळे प्युबिस रिंगचा उपयोग होतो इतकाच लेखाचा विषय आहे. स्तंभन, उर्फ तुमचा घासाघीस करण्याचा स्टॅमिना वाढवणे हा पुरुषार्थ कधीपासून झाला? अर्थ, काम आणि मोक्ष हे तीन पुरुषार्थ प्राचिन कालापासून मान्य आहेत. धर्म हा मोक्षाचा भाग आहे त्यामुळे तो वेगळा पुरुषार्थ नाही. माझ्या अनुभवानं अर्थ या पुरुषार्थाला कोणताही निर्वैयक्तिक निकष नाही. म्हणजे नक्की किती संपत्ती म्हणजे पुरुषार्थ याला मोजमाप नाही. तद्वत मोक्ष हे अध्यात्मिक परिमाण आहे आणि जवळपास दुर्लभ आहे त्यामुळे तो ही पुरुषार्थ कितपत साधेल हे साशंक आहे. काम हा पुरुषार्थ मात्र स्त्रीला कामतृप्त करणे, खरं तर दोघांनी एकाच वेळी कामतृप्त होणे यात आहे. त्याचं मोजमाप हे सखीच्या कमालीच्या शांत झालेल्या चेहेर्‍यावरचा आनंद, तिच्या देहात निर्माण झालेली उब, संपूर्ण शरीरात आलेलं रिलॅक्सेशन आणि श्वासाची शांत झालेली लय आहे. त्यामुळे प्रतिसादातली ग्राम्य कल्पना आणि अपेक्षित पुरुषार्थ यात फरक आहे. नॅचरलीच स्त्रीला उद्दिपीत व्हायला अधिक कालावधी लागतो. पूर्ण उद्दिपनानंतर, मानसिक रिप्रेशन नसेल, तर स्त्री व पुरुष दोघांचाही अ‍ॅक्चुअल कॉयटस टाईम सारखा आहे. स्त्रीच्या पूर्ण उद्दिपनात रिप्रेशनच्या आभावाखेरिज समर्पणभावाचा फार मोठा हात आहे आणि त्यासाठी पारस्पारिक अनुबंध आवश्यक आहे. शिवाय दोघांची चित्तदशा निर्वेध असल्याशिवाय समसमयावच्छेद शक्य होईलसे वाटत नाही. रिंगेसारख्या सेक्स-एड्स (संभोगासाठीच्या मदतीची साधने) या लैंगिक आजारांसाठी, योग्य तपासण्या झाल्यानंतर वापरावयाच्या बाबी आहेत. 'नॉर्मल' वापरासाठी अजिबात नाहीत. प्युबिस रिंग नॉर्मल पुरुषानं वापरु नये याच्याशी मी सहमत नाही. ती सर्रास वापरण्याची गरज नाही पण इट इज जस्ट अ जॉय डिवाइस. सदस्यांनी प्रतिसादातून केवळ वाचलेल्या माहितीवरुन निर्माण केलेला धसका निराधार आहे. या जगात खरे लैंगिक शिक्षण अतीव गरजेचे आहे... लेखावरच्या एकूण प्रतिसादांवरुन माझं ही असंच मत झालंय.