त्या दोघी.

कविता आवडली.

विथ ऑल रिस्पेक्ट टू अंतरा ताई, हे जव्हेरभाऊसाठी सुलभ जरासे, . . मोडक्या खोपटात राहतेत दोघेजण एक विके रंगीबेरंगी फुगे दुसरा रस्त्यावर रांगोळी काढून जगे दोघाना पहाटेची लैच स्वप्नं पडतात, तीच नजरंत घेऊन ते उठतेत. फुगेवाल्याला दिसतात फुललेले चेहरे न फुगलेले रंग तर रांगोळीवाला रंगातच पाहतो जमीनीवरचे आकार. दोघे आपापल्या स्वप्नांना न्याहाळत रहातात, एकमेकाकडे पाठ करून स्वप्नांनाच जवळ करतात. खोपट बिचारं दमून जातं, फुगल्या फुग्याच्या आकाराना पाहून रंगलेली जमीन पाहात रहातं. दिवस मावळत येतो. फुगे मलुलतात, रांगोळी विस्कटते, दोघे एकमेकांनासमोर येतात. फुगेवाल्याला वाटतं, आपल्या फुग्यांवर अशीच नक्षी उमटावी तर रांगोळीवाल्याला वाटते अलगद रंग हवेत चढावेत. दोघे एकमेकांना हलकेच थोपटतात एकमेकांना मौनातून समजावून घेतात. फुग्याशेजारी रांगोळीचे डबे मान टाकतात, तेव्हा दोघांचे डोळे भरून येतात. त्यांचं खोपट भिजत रहातं, त्यांच्या आसवांना नाईलाजानं झेलत रहातं.

''गेई छंद'' ह्या शब्दनिर्मीतीची रॉयल्टी माझ्याकडे द्यावी.

माफ करा, पण मला कविता उमजली नाही कदाचित. गेई छंद .... वाली वाटली.

मला पण तसंच का वाटतंय?

+1