जगणे...!
जगणे कसेच होते?, येथे बघून गेलो
मरता इथे जरासा, थोडा जगून गेलो.
ती वेल अमृताची, मीहि तृषार्त होतो
गोडीस चाखताना, पुरता भिजून गेलो.
लागून आस तेंव्हा, त्या मोहमयं क्षणांची
जाळून समय सारा, त्यातच विझून गेलो.
ते वेड जन्मपंथी, त्याची मनात दाटी
भोगावयास त्याला, मी जन्ममृत्यू झालो.
ह्या धाडसास आता, म्हणतो पुन्हा 'खुळे' मी!
मिटताच त्यात अंती, थोडा शिकून गेलो.
जगणे कसेच होते?, येथे बघून गेलो......
....
अत्रुप्त...
मस्त
मस्त. पण तिसरे कडवे जssरा
तेच तर मेन सांगायला आलेत
बुवांनी "धाडस" केले तेव्हा तू
सदर काव्याचा विवाहजनीत
अच्चा अस जाल तर
ल्लुल्लुल्लुल्लु.
हही हही हही
ज्जे ब्बात!
शेवटची कविता - अतृप्ताची.
अप्रतिम गझल!
गुरुजी
वाह गुरुजी. छान. एकंदरीत छान
सदर काव्याचा विवाहजनीत
अजून रामभौ कसा आला नाही...
ह्या धडासास आता, म्हणतो
ऒह! चुकलं.
च्यामारी! =)) ह्यात पण
छान छान
कविता खरंच छान आहे गुर्जी.
वा! बुवा!
जाळून समय सारा, त्यातच विझून
गुरुजी कविता। कलादालन सदरातच
छान
असा सगळा प्रकार झाला तर!!
काहीही कळले नाही
अजिबात नको
वाह क्या बात, मस्त
:)
चला.....
हं
कविता काही समजली नाही...
व्वा गुर्जी.
गुरुजींची परवानगी ग्रुहित धरुन..
अप्रतिम! __/\__