कुंकवाचा भार ना होतो कपाळी ...

तू तरी कोठे तशी हसतेस आता बोलक्या मौनासही जपतेस आता पालखी माथ्यावरी रुतलीच आहे जोखडांना सौख्य तू म्हणतेस आता कुंकवाचा भार ना होतो कपाळी 'भाग्य' म्हणुनी त्यास का फसतेस आता कोडगा तो उंबरा हसतो मुक्याने का स्वतःची वंचना करतेस आता दांभिकांचे दंभ तू नाकार वेडे तूच दुर्गा, कालिका असतेस आता विशाल