यार
एकदा संग करूनी
गर्भास दिलास जीव
उघड्या माझ्या भाळाची
सगळेच करतात कीव |
अत्तरबुधली तनु
एकदाच हुंगलीस
अन् मलाच म्हणालास
कशी झिंगलीस ?
एकलकोंड्या रात्रीही
असती नजरपहारे
अलिप्त राहुनीही
झोंबती मज शरीरे |
ढळल्या पदराचे भान
कशी विसरली बाई
भाकड जाहल्या गाई
कसाई ओढत नेई |
अवचित स्वप्ने चळती
रात्री ओशाळलेल्या
आरश्यात नजरेच्या
उलट्याच बाहुल्या |
भंगुनी लक्ष्मणरेषेस
शरीर विटाळले
भर आमावस्येला
कुंतली केवडे माळले |
केवड्याच्या सुगंधाने
भुजंग दारी येई
बंद कवाड माझे
जिव्हा चाटत पाही |
विटाळल्या शरीरावरी
मुक्त कुंतल भार
नदिपलीकडे वाट पाही
विधवेचा यार |
विजयकुमार......................
21 / 11 / 2008
बापरे! :(
अघोरपंथी कविता! ;)
:-) गूढ! समजण्या न
माणसाला मन असते आणि शरीराला
वा!!!
ठीक
+१
हम्म्म
बरेच दिवसांनी काहीतरी नवीन
+१०००००
खंडूबा पावलाय
श्री जव्हेरगंज ह्यात
प्रतिसाद
माझ्या कविता थोड्या मोकळ्या
माणसाला मन असते आणि शरीराला
असो. छान लिहिताय.
कविता आवडली.
जोरदार
कविराज,
अगदी खरं डांगे साहेब!!
डांगेजी