तो अनुभव...

मी अनेक वर्ष शिफ्ट ड्युटी केली. पहिली शिफ्ट सकाळी ७ ते ३.३० तर दुसरी ३.३० ते रात्री १२.०० पर्यंत. तिसरी शिफ्ट कधी करावी लागली नाही. लग्न व्हायच्या आधीच्या काळात रात्री १२.०० नंतर गप्पा मारायला, चहा प्यायला इ. कारणासाठी बुधवारच्या सेकंड शिफ्ट नंतर आम्ही बॅचलर्स जमा व्हायचो. मग कुणाच्या रुम मधे पत्ते रंगायचे तर कधी फक्क्ड चहाच्या सोबतीने गप्पा रंगायच्या. सायकलीवर कामाला जाणारे सगळे खंडोबाचा माळ अकुरडी येथे बुधवारी रात्री १२ च्या पुढे जमा व्हायचे. तिथुन कधी चिंचवड गावात तर कधी चिंचवड स्टेशनवर असलेले टुरिस्ट हॉटेल जे रात्री पण सुरु असायचे तर कधी अन्य ठिकाणी आधारण दोन महिन्यातुन आम्ही जमायचो. एकदा अश्याच गप्पा होऊन मी एकटाच घरी निघालो. थंडी जबरदस्त होती. रात्रीचे २ तरी वाजले होते. चिंचवड गावातुन एस के एफ कंपनीच्या मागे असलेल्या प्रेमलोक पार्क मधे मी रहायचो. या रस्त्यावर एक झोपडपट्टी आहे. इथुन जाताना अचानक १०-१२ भटकी कुत्री अंगावर आली. आरडा ओरडा केला पण सारे जग झोपले होते. मग सायकल उचलुन स्वतः भोवती ढाली सारखी फिरवु लागलो. भलता दम लागला होता. अजुन कुणा कुत्र्याने माझा चावा घेतलेला नव्हता. ह्या प्रकारात एक -दीड मिनीट गेले. मी आता देवाचा धावा करत होतो. इतक्यात सायलेन्सर फाटलेली एक मोटारसायकल समोरुन आली. माझ्यामागे लागलेली ती भटकी कुत्री त्याच्या मागे धावली. संधीचा फायदा घेऊन मी पुन्हा सायकलवर टांग मारली आणि मागे न पहता सायकल घरापर्यंत पळवली. एखादी मॅरेथॉन धावल्याचा दम लागला होता. सायकल लॉक करायचे कष्ट न घेता मी सायकल फे़उन लॅच की ने घर उघडुन आडवा झालो. कपडे, बुट रात्रभर तसेच ठेऊन मी श्रमाने तसाच झोपलो. भयानक प्रसंग आठवताना हा प्रसंग जसा च्या तसा आजही ३० वर्षांनी डोळ्यासमोर उभा रहातो.