स्नेहसंमेलने.

चैतन्याचा आणि स्नेहाचा खरोखर एक वाहता झरा म्हणून मला माझी सर्व स्नेहसंमेलने डोळ्यासमोर तरळून गेली. मी चौथीत असताना शाळेच्या स्नेहसंमेलनात मावळ्याची भूमिका केली होती. आजोबांनी झकास पुठ्ठ्याची तलवार बनवून दिली होती. संवाद बोलता बोलता म्यानातून ती काढायची असा काहीसा प्रसंग होता. आवेशात तलवार काढली आणि तिचे पुढचे टोक किंचित वाकले. मी आणि माझा मावळा वर्गमित्र कसेबसे हसू दाबत उभे राहिलो. नशिबाने आमच्या चिकटवलेल्या मिशा सुटल्या नाहीत!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

त्यानंतर एक दिवस अल्पोपहाराचा कार्यक्रम होतो आणि या उत्सवाची सांगता होते. स्नेहसंमेलनाचा एकमेव नावडता कार्यक्रम !

हे मिपा आहे, व्याकरणाच्या चुका काढू नयेत हे मला मान्य आहे. पण इतक्यांदा हा शब्द वापरला गेला आहे म्हणून नमूद करतो : अल्पोपहार नव्हे , अल्पोपाहार. :-) सर्वानी ह. घ्या. !

पोटेटो - पोटाटो.. काय फरक पडतो? खाण्याशी मतलब! :) आमच्या शाळेचं वार्षिक स्नेहसंमेलन जोरदार गाजायचं. तीन अंकी नाटकं तर कार्यक्रमाचा हायलाईट! दिवा जळू दे सारी रात, वाहतो ही दुर्वांची जुडी, संगीत मानापमान वगैरे नाटकं व्हायची. अख्खा सांस्कृतिक कार्यक्रम दोनदा व्हायचा. आदल्या दिवशी फक्त विद्यार्थिनींसाठी आणि दुसर्‍या दिवशी पालकांसाठी तिकिट लावून. समाजात मान्यता मिळालेल्या , फेमस माजी विद्यार्थिनींना आमंत्रण करायला शिक्षकांबरोबर जायची चढाओढ लागायची. (तेव्हडंच शाळेतून राजरोस बाहेर पडायला मिळायचं.) स्पर्धा, बक्षिसं, रोज खाणीपिणी, मग मोठ्ठं भोजन हे आनंदाचे दिवस. उद्घाटनाचे पाहुणे मात्र बोर करायचे. लांबलचक भाषणं द्यायचे. एकदा ऍड. मनोहरांना (सिनियर) आमंत्रित केलं होतं . काही कारणानं त्यांना यायला जमलं नाही. बरं वाटलं २ मिनिटं. पण कसलं काय, त्यांच्या पत्नीनं त्यांचं अख्खं भाषण वाचून दाखवलं. :( भरपूर गमती लिहायला आवडतील. विस्तारभयानं आवरतं घेते. :) एक आठवण : एका गॅदरिंगच्या वेळी आंध्रात चक्रीवादळानं बरेच लोक मृत्युमुखी पडले होते. त्यावर्षी सगळ्यांनी ठरवून संमेलनाची सगळी रक्कम मदत म्हणून पाठवली होती.

शाळेतल्या स्नेहसंमेलनात अल्पोपाहार समितीवर माझी नेहमी विद्यार्थ्यांचा प्रतिनिधी म्हणून नेमणूक व्हायची! :)