अभोगी

मृत्यूचा रंग कसा असतो माहितेय तुम्हाला ?
काळा ,खोल खोल काळा . त्याच्या जवळ येणाऱ्या प्रत्येकाला शोषून घेणारा . जिवंत प्राण्याला सहसा दिसणार नाही असा .
काही लोक त्याच्या ओढिनेच मरण पत्करतात .
मी नशीबवान . कितीही मोठा प्रतिभावान चित्रकार पकडू शकणार नाही असा हा रंग मी रोज अंगावर पांघरते .

माझा आबा मरताना मला तीन लहान बहिणी आणि आमचं रक्त शोषणारी अपंग सावत्र आई देऊन गेला .
आबा गेल्यावर पोटभर खायला मिळालंय असं फारसं झालंच नाही .लहान बहिणी भुकेपाई बाजारात बसायच्याच बाकी होत्या.
पण देवाच्या दारात गर्दी खूप असावी . त्याला आम्हाला जगवत ठेवावं लागलं . देव निष्ठुर आहे त्याची सारखी प्रचीती देत.

आबा गेल्याच्या तीन चार दिवसांनीच पोलीस आले .
नवीन काम आलंय म्हणाले .
चला म्हणजे दोन तीन दिवस चूल पेटणार !!!
मी लगबगीनी आबाची हत्यारं घेऊन निघाले . पोलिस मला नेईनात .लहान बाई माणूस काय कामाचं ? .
पण उपाशी ,अन्नाच्या नुसत्या आठवणीनी थुंकी गिळणाऱ्या अभागी माणसाची इच्छा जबर असते .
पोलिसांचाही नाईलाज असावा .

त्यांच्या जीपडी मधून साईट वर गेले .
तीन बॉड्या अस्ताव्यस्त पसरल्या होत्या . रक्ताचे काळे ओघळ उतारा कडे धावत होते .
बघूनच शिसारी आली . आतडी तोंडातून बाहेर येतील एवढा आचका बसला .
पण पोटातल्या भुकेनी सावरलं ,कामाचं बळ दिलं .
सराईता प्रमाणे हत्यारं चालवून विखुरलेले सांधे, अवयव जुळवून पहिली कमाई मिळवली .
आता घरामध्ये सरपण येईल. भाकरीचा वास दरवळेल . बहिणींच्या निस्तेज चेहेऱ्यावर थोडसं समाधान दिसेल .

आता हेच माझं काम झालंय ,बॉड्या शिवायचं . विद्रूप झालेल्या ,अवयवांच्या गर्दीतून सौंदर्य शोधत.
देवाच्या दारात जाण्याच्या आधी जेवढी करता येईल तेवढी देहांची कुरूपता कमी करायची .
मी आता पुण्यवान ,पापी , शांत , मायाळू ,रागीट सगळ्या छटा थंड कलेवारा वर ओळखू लागलीय . एखादी कनवाळू माय लेकराच्या चेहऱ्या वर वाचते तशी .

नंतर काम वाढतंच गेलं . घराला घरपण येत राहिलं .
बहिणी शिकल्या ,मोठ्या झाल्या ,संसाराला लागल्या .
कित्येक अचेतन शरीरं जाता जाता आम्हाला जगवायचं पुण्य संचीत करून गेली .
मृत्युनी गिळलेला प्रत्येक घास आम्हाला समृद्ध करत राहिला.

मी मात्र आता अचेतन शरीरां मध्येच रमते .
कितीही आकर्षक सजीव पौरुष्य मला मोहात पाडू शकत नाही .
मृत्यू दिसल्यामुळे होणारा पौरुष्याचा शक्तिपात, आणि होणारी देहाची विटंबना मला दिसते .
कित्येक साधकांना ,योग्यांना आयुष्यभर जमणार नाही असा पल्ला मी लहान वयात गाठलाय .
मी मृत्यूलाही भीत नाही . मैत्री केलीय ना त्याच्याशी .
आता तो मला कधी भेटायला आलाच तर त्याला घट्ट कवटाळेन . एखादी नवथर ,उतावीळ प्रेयसी ,प्रियकराला कवटाळते अगदी तशीच.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ही कथा श्री .उत्तम कांबळे ह्यांच्या एका लेखावर आधारीत आहे.
कथाबीज फुलवण्या साठी थोडे लेखन स्वातंत्र्य घेतले आहे ,पण गाभा तसाच ठेवण्याचा प्रयत्न केलाय .
"अभोगी " च्या जगण्यातलं रोजचं मरण मी तुमच्या पर्यंत पोचवू शकलो नसल्यास तो दोष माझ्या बुद्धी दारिद्र्याचा म्हणावा. .