अभोगी

मृत्यूचा रंग कसा असतो माहितेय तुम्हाला ? काळा ,खोल खोल काळा . त्याच्या जवळ येणाऱ्या प्रत्येकाला शोषून घेणारा . जिवंत प्राण्याला सहसा दिसणार नाही असा . काही लोक त्याच्या ओढिनेच मरण पत्करतात . मी नशीबवान . कितीही मोठा प्रतिभावान चित्रकार पकडू शकणार नाही असा हा रंग मी रोज अंगावर पांघरते . माझा आबा मरताना मला तीन लहान बहिणी आणि आमचं रक्त शोषणारी अपंग सावत्र आई देऊन गेला . आबा गेल्यावर पोटभर खायला मिळालंय असं फारसं झालंच नाही .लहान बहिणी भुकेपाई बाजारात बसायच्याच बाकी होत्या. पण देवाच्या दारात गर्दी खूप असावी . त्याला आम्हाला जगवत ठेवावं लागलं . देव निष्ठुर आहे त्याची सारखी प्रचीती देत. आबा गेल्याच्या तीन चार दिवसांनीच पोलीस आले . नवीन काम आलंय म्हणाले . चला म्हणजे दोन तीन दिवस चूल पेटणार !!! मी लगबगीनी आबाची हत्यारं घेऊन निघाले . पोलिस मला नेईनात .लहान बाई माणूस काय कामाचं ? . पण उपाशी ,अन्नाच्या नुसत्या आठवणीनी थुंकी गिळणाऱ्या अभागी माणसाची इच्छा जबर असते . पोलिसांचाही नाईलाज असावा . त्यांच्या जीपडी मधून साईट वर गेले . तीन बॉड्या अस्ताव्यस्त पसरल्या होत्या . रक्ताचे काळे ओघळ उतारा कडे धावत होते . बघूनच शिसारी आली . आतडी तोंडातून बाहेर येतील एवढा आचका बसला . पण पोटातल्या भुकेनी सावरलं ,कामाचं बळ दिलं . सराईता प्रमाणे हत्यारं चालवून विखुरलेले सांधे, अवयव जुळवून पहिली कमाई मिळवली . आता घरामध्ये सरपण येईल. भाकरीचा वास दरवळेल . बहिणींच्या निस्तेज चेहेऱ्यावर थोडसं समाधान दिसेल . आता हेच माझं काम झालंय ,बॉड्या शिवायचं . विद्रूप झालेल्या ,अवयवांच्या गर्दीतून सौंदर्य शोधत. देवाच्या दारात जाण्याच्या आधी जेवढी करता येईल तेवढी देहांची कुरूपता कमी करायची . मी आता पुण्यवान ,पापी , शांत , मायाळू ,रागीट सगळ्या छटा थंड कलेवारा वर ओळखू लागलीय . एखादी कनवाळू माय लेकराच्या चेहऱ्या वर वाचते तशी . नंतर काम वाढतंच गेलं . घराला घरपण येत राहिलं . बहिणी शिकल्या ,मोठ्या झाल्या ,संसाराला लागल्या . कित्येक अचेतन शरीरं जाता जाता आम्हाला जगवायचं पुण्य संचीत करून गेली . मृत्युनी गिळलेला प्रत्येक घास आम्हाला समृद्ध करत राहिला. मी मात्र आता अचेतन शरीरां मध्येच रमते . कितीही आकर्षक सजीव पौरुष्य मला मोहात पाडू शकत नाही . मृत्यू दिसल्यामुळे होणारा पौरुष्याचा शक्तिपात, आणि होणारी देहाची विटंबना मला दिसते . कित्येक साधकांना ,योग्यांना आयुष्यभर जमणार नाही असा पल्ला मी लहान वयात गाठलाय . मी मृत्यूलाही भीत नाही . मैत्री केलीय ना त्याच्याशी . आता तो मला कधी भेटायला आलाच तर त्याला घट्ट कवटाळेन . एखादी नवथर ,उतावीळ प्रेयसी ,प्रियकराला कवटाळते अगदी तशीच. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ही कथा श्री .उत्तम कांबळे ह्यांच्या एका लेखावर आधारीत आहे. कथाबीज फुलवण्या साठी थोडे लेखन स्वातंत्र्य घेतले आहे ,पण गाभा तसाच ठेवण्याचा प्रयत्न केलाय . "अभोगी " च्या जगण्यातलं रोजचं मरण मी तुमच्या पर्यंत पोचवू शकलो नसल्यास तो दोष माझ्या बुद्धी दारिद्र्याचा म्हणावा. .