वांझ

ही कथा मी " श श क " स्पर्धेसाठी लिहायला घेतली होती . शब्दसंख्या अंदाज न आल्यानी अंमळ गंडली होती. पण आता कुठले शब्द उडवू तेच समजेनासं झालंय. वांझ सूर्य झाडाच्या पायाशी पेटायचा आणि कमरेशी विझायचा ;रोज ;रोज ;गेली कित्येक वर्ष . त्याचं झाडाला कसलं अप्रूप असणार ? स्वतःचा अपूर्ण ;शुष्क ; जमिनीत खोलवर रुजलेला संसार घेऊन झाड जगत होतं . जगण्यात कुठला सोहळा नाही ;मरणही येत नाही .अगदी एकटं . पानं ;फुलं ;फळं एवढंच काय पावसाळ्यातलं शेवाळ पण झाडावर बहिष्कार टाकून होतं . गर्भारिणी ; पहिलट करणी झाडाची वाट शक्यतो टाळायच्या . पार लांबून जड पावलांनी जायच्या ; पण तीठा चुकवायच्या . नाही म्हणायला एक झाडापेक्षा म्हातारी कातकरीण बऱ्याचदा खुरडत खुरडत झाडाशी यायची . झिजलेल्या अशक्त नखांनी बुंधा खरडायची . कधी कधी काही माही बोलायची . क्वचित जनावरासारखी भेसूर रडायची . एकदा अशीच रडता रडता झाडापाशीच मेली . झाडावरचे ओरखडे तसेच ठेऊन ,स्वतः च्या नखा बरोबर झाडाचा अंश घेऊन गेली .तेंव्हा पासून झाडाच्या जागेला "वांझेचा तीठा "म्हणतायेत . जाता जाता एक वांझ तशाच दुसऱ्याला स्वतःच नाव देऊन गेली . पुढच्या कैक पिढ्या हे नाव पुसू शकणार नाहीत . कित्येक अष्टपूत्रा ;सौभाग्यवतींना जमणार नाही इतकं चिरंतन . झाड अजूनही उभं आहे . म्हातारीच्या चितेला सुद्धा आपला उपयोग झाला नाही ह्याची खंत बाळगत . एखादा हळवा मुसाफीर ; कधीतरी तेल पणती ठेवेल ह्याची वाट बघत .