जणू काही आज तिच्यासाठी आनंदाचा दिवस होता. (शोकांतिका)

:( खूप सुन्न करणारी रचना.

निष्प्राण देह शांत शांत वाटत होता. आजूबाजूला गर्दी असली तरी... तिला कशा... कशाचीच भीती न्हवती.…

खूप वाईट वाटतंय... काय प्रतिसाद देऊ कळतंच नाही..

खरेच केवढा विरोधाभास! मरणानेच तिला आनंद मिळावा ना. .

काय बोलणार?

मुळातच नैतीक मुल्ये कुचकामी-च असतात, परिस्थीती माणसाला काहिच्या काही बनवु शकते. पोलीओ सारखी एखादि लसच निघायला हवी मानवाकडून विपरीत परिस्थीतीमधेही नैतीक मुल्ये न विसरली जाण्यासाठीची... बाकी काय बोलणार. चार-दोन निवडक स्त्रिया सोडल्या तर इतकी वाइट अवस्था समस्त स्त्रिजमातीवरच आहे इथे कि बोलता सोय नाही... :(

:(

एक सामाजीक विकृती फार प्रभावी मांडलीय.

नि:शब्द करणारी वास्तव कविता.. शेवटचं कडवं वाचल्यावर भटसाहेबांच्या ओळी आठवल्या.. मरणाने केली सुटका, जगण्याने छळले होते

मलाही याच ओळी आठवल्या :(

:(

सुन्न

:( सुन्न करणारं वास्तव