बेच दे !…… (शतशब्दकथा )

क्षितिजाच्या कानाकोपऱ्यातून अंधार ओघळून गडदपणा वाढला की ट्राफिक हॉर्न मारतमारत घराकडे परतू लागायाचं, तरीही गेल्या काही आठवड्यांपासून झेडब्रिजवर, तो, हातामधल्या पाकिटातल्या, मधुचंद्राच्या आधी काढलेल्या फोटोकडे एकटक पाहत बसलेला असायाचा, जणूकाही आयुष्यात करण्यासारखं असं..... काही उरलंच नव्हतं त्याच्याकडे.….मनातून अगदीच रिकामटेकडा … वाऱ्यामुळे जमिनीवर उडणाऱ्या पानासारखा... दिशाहीन... निरुद्देश... फोनच्या रिंगटोनने त्याला एकदम भूतकाळातून बाहेर यायला मजबूर केलं… "अरे तुला सकाळी बोललो त्याबद्दल विचार केला का ?…. त्यातून तुझ्याच बहिणीसाठी नवी अँक्टीवा घेतां येईलनां !" पलीकडून घरजावई मेहुणा. "तुम्हाला जे योग्य वाटतंय ते करा" असं बोलून त्याने कॉल संपवला… दुसर्या दिवशी ओएलएक्सवर नवी जाहिरात झळकली विकणे: फक्त दोन वर्षे एकहाती वापरेली स्कुटी आणि नवाकोरा पाळणा …