तुम्ही ह्या धाग्यावर आत disturbing फोटो आहेत असं लिहाल का प्लिझ? जागत हे असं काही घडतय आणि त्यासाठी आपण काहिही करु शकत नाही ह्याचा त्रास होत असतोच.. पण हे फोटो पाहिले की ह्याच जगात आपलंही बाळ आहे हे आठवतं आणि तटकन आत काही तरी तुटतं.

.सद्दाम क्रूर होताच.पण त्याच्या राजवटीत इराकमधे लोक बरेच स्वातंत्र्यात आणि मोकळे सुसह्य जगणं जगत होते असं ऐकलंय.स्त्रियांनाही बरोबरीने नोकर्‍या,हक्क,ड्रायव्हिंग,जबाबदारीची पदं होती म्हणतात.

अरेरावी; एका राष्ट्राध्यक्षाचा दुखावलेला स्वाभिमान; अनेक (सामरीक साहित्य तयार करणार्‍या; तेल उद्योगातल्या आणि इतर काही) कंपन्यांचा आर्थिक फायदा; जागतीक वरचढपणा साधण्याचा स्वार्थ; तेल जगतावर कायम स्वामित्व स्थापन करण्याची अमेरिकेची महत्वाकांक्षा; इ इ इ... इराक बट्ट्याबोळ प्रकरणामागे आहेतच. पण सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे कुवेत स्वतंत्र करण्यासाठी केलेल्या युद्धातल्या विजयाच्या उन्मादात अमेरिकन लष्करी डावपेच तज्ञ (मिलिटरी स्ट्रॅटेजिस्ट) इराक युद्धात "इराक = कुवेत" हे समिकरण खरे नसून "इराक = व्हिएतनाम" हे समिकरण खरे आहे हे समजून घ्यायला विसरले ! :( व्हिएतनाम युद्ध आणि इराक युद्ध या दोन्ही युद्धांत अमेरिकेची अपरिमित आर्थिक, राजकीय आणि मान हानी झाली आहे. परंतू, युद्धस्थळांच्या स्थानिक वस्तूस्थितींमुळे त्या युद्धांचे जागतिक पडसाद एकदम विरुद्ध टोकांचे आहेत... १. व्हिएतनाममध्ये कडवे देशाभिमानी व एकसंध कम्युनिस्ट होते. तेथे अमेरिकेचे कोणतेही स्थानिक दीर्घकालीन आर्थिक हितसंबध नसल्याने तेथून पळून जाणे ही अमेरिकेसाठी मानहानीची का होईना पण आपली फासात अडकलेली मान सोडविण्याची एक पळवाट होती. व्हिएतनाम युद्धानंतर तेथे सत्तेत आलेले सरकार कडवे राष्ट्रवादी आणि बर्‍यापैकी लोकाभिमुख होते. तसेच त्यांनी परिस्थितीचे भान राखून उदार आर्थिक धोरण अबलंबिल्यामुळे आज व्हिएतनाम दक्षिण पूर्वेतला एक विकसनशील पण सर्वसामान्य नागरीकांना बर्‍यापैकी सुस्थितीत आणणारा; चीनला टक्कर देणारा *; आणि मुख्य म्हणजे जागतिक शांततेला धक्का न लावणारा देश आहे. त्या युद्धात व्हिएतनामी जनतेने नरकयातना भोगल्या आणि अमेरिकेची आर्थिक, राजकीय व मान हानी झाली, पण बाकी जगाला त्याची फारशी झळ पोचली नाही. याविरुद्ध... २. इराक (अ) शिया विरुद्ध सुन्नी विरुद्ध कुर्द; (आ) धर्मांध विरुद्ध निधर्मी (सद्दामच्या नेतृत्वाखाली सत्तेत असलेली बाथ पार्टी); (इ) पाश्चिमात्य प्रभाव असणारे शहरी विरुद्ध देशाच्या ३/४ भागांत विखुरलेल्या भटक्या जमाती (नोमॅडीक ट्राईब्ज) अश्या एकमेकाविरुद्ध असलेल्या असंख्य तत्वांमध्ये विभागलेला देश होता. असे असले तरी सद्दामने आपल्या क्रूर लष्करी पकडीत ठेवलेला हा देश मध्यपूर्वेतला आर्थिक स्थैर्य, राजकीय स्थैर्य आणि (सद्दामला राजकीय विरोध न करणार्‍या नागरिकांसाठी) सुस्थिर जीवन असलेला देश होता. इराकमध्ये मूळ युद्धात विजय मिळूनही अमेरिका आपल्याला धार्जिणे सुस्थिर सरकार आणण्यात अपयशी ठरली... कारण ते घडून यावे असे केवळ दिवास्वप्न बाळगून अमेरिका त्यासंबंधी अनुसंधान व कृती (प्लॅनिंग अँड अ‍ॅक्शन) करायला विसरली. याचे मुख्य कारण म्हणजे या दोन युद्धस्थळांत आस्तित्वात असलेली वर विषद केलेली विरुद्ध टोकाची स्थानिक वस्तूस्थिती जाणण्यात अमेरिकन राजकारणी आणि युद्धतज्ञ अपयशी ठरले... काहींच्या मते अहंकार आणि केवळ संकुचीत आर्थिक फायद्यांकडे लक्ष दिल्यामुळे ही चूक झाली. त्यामुळे, युद्धानंतर इराक सुस्थिर करण्याचे प्रयत्न करण्याऐवजी पूर्वीच्या राज्यव्यवस्थेतील महत्वाच्या माणसांना वेचून खटले, शिक्षा, उपेक्षा, इत्यादीव्दारा दूर करण्यात आले. परिणामी शासनव्यवस्था ताब्यात ठेवणारी सर्वच यंत्रणा नष्ट झाली आणि सद्दामच्या पोलदी पकडीत खूप काळपर्यंत दबून राहीलेल्या एकमेकविरोधी गटांचा उद्रेक उफाळून वर आला व अराजक माजले. अर्थातच, "जगातल्या सर्वात मोठ्या विक्रियोग्य तेलसाठ्यावर (मध्यपूर्वेवर) दीर्घकालीन नियंत्रण ठेवून जागतीक अर्थव्यवस्था आणि राजकारण आपल्या पकडीत ठेवणे" हा या युद्धातला अमेरिकेचा मुख्य उद्देश असफल झाला. युद्धानंतर दशकापेक्षा जास्त वेळ अनेक तर्‍हेचे प्रयत्न करून आणि अपरिमित आर्थिक व (दोन्ही बाजूंची) जीवहानी झाल्यानंतर अमेरिकेला इराकमधून सावध पलायन करणे भाग पडले आहे. मागे ठेवलेल्या शासकीय पोकळीत जन्मलेल्या अराजकाने इराक व सिरियात अनेक अतिरेकी तत्वांना जन्म दिला आहे. ISIS ही त्यातली अग्रगण्य अतिरेकी संघटना तर इतकी प्रबळ झाली आहे की तिचा अर्ध्या इराकवर आणि सिरियाच्या काही भागावर ताबा आहे. ताब्यातल्या भूभागातले खनिज तेल विकून आणि हितसंबंधियांकडून मिळणार्‍या देणग्या असे मिळून ISIS कडे जवळ जवळ २ बिलियन डॉलर्स जमले आहेत असा अंदाज आहे. ISIS च्या ताब्यातला भूभाग आणि तिचे उत्पन्न जगातील अनेक देशांपेक्षा जास्त आहे. या भस्मासूराच्या वल्गना आणि कारवाया पहाता त्याच्या आजूबाजूचे मध्यपूर्वेतले अनेक देश आणि सर्व जगही फार मोठ्या आणि दीर्घकालीन अनावस्थेत ढकलले गेले आहेत यात शंका नाही. ====== * व्हिएतनाम हा असा एकुलता एकच देश आहे की ज्याने अमेरिका (व्हिएतनाम युद्ध) आणि चीन (कंबोडियन युद्ध) या दोन आधुनिक जागतीक सामरी सत्तांना युद्धात पाणी पाजले आहे.

आयसिस क्रूरकर्मा आहेच पण सद्दाम हा पण त्याच माळेचा मणी आहे . अनेक निष्पाप लोकांच्या मृतदेहावर त्याचा राज्यशकट उभा होता . त्याचा मुलगा उदय तर निव्वळ कसाई होता . या उदयवर एक 'devil's double ' नावाचा जबरी चित्रपट आहे . या क्रूरकर्मा उदय चा एक 'body double ' होता त्याच्या निवेदनावर आणि सत्य घटनेवर आधारित हा चित्रपट आहे . अर्थातच हा चित्रपट म्हणजे सगळे सत्य सांगणारा चित्रपट आहे असा माझा गैरसमज आहे . पण तुम्ही गुगल वर जरी उदय हुसेन असा सर्च केला तरी हा कसला नर राक्षस होता याची भरभरून माहिती मिळेल

सत्ता मिळवणे आणि तिचा विस्तार करणे या मूलभूत मानवी प्रवृत्ती नुसार सगळेच जण वागत असतात आणि आलेले आहेत. राजकारणात सारं काही माफ़ असतं या उक्तिनुसार ISIS च्या तथाकथित 'विचार'सरणी नं प्रेरित काही लोक या विचाराना पाठबळ देत आहेत. बरेच मुस्लिम लोक या विचारसरणीच्या लोकांना मुस्लिम मानत नाहीत. they are crazy people असं म्हणून बोळवण करतात. तरीही पाटला चं बाद पोर असल्यानं पाटलाच्या घरावरच दोष येतो यात नवल नाही (अर्थात पाटलांच्या घरात ज़रा जास्तच उद्योगी लोक आधीपासूनच आहेत हे लपून राहिलेलं नाहीच्च म्हणा)

स्त्रियांना स्वातंत्र्य. इराकमधे अल-कायदा प्रभावी होउ न देणं. ट्विन टॉवर हल्ल्यानंतर अफगाणीस्तान आधी इराकमधे आश्रय मिळेल का याची चाचपणी ओसामाने केली होती त्याला सद्दामने नकार दिला होता. धार्मीक कट्टरतेपेक्षा आधुनीकतेची कास धरणे. उदा. मी लोकांना त्यांची हातली आहेत ती कामधाम सोडून दिवसातुन ५ वेळा नमाजाची सक्ती करु शकत नाही वगैरे वगैरे विधाने. भारताने काश्मीर प्रश्नी युनोत जितके ठराव मांडले त्याला पाठींबा दिला. असे सद्दामचे काही नक्किच चांगले गुण आहे. पण तो क्रुरही तितकाच होता. उदा. त्याच्या दरबारात जेंव्हा तो विनोद करत असे तेंव्हा सर्वांना त्यावर हसणे बंधनकारक असे. एक जण हसला न्हवता तर तिथेच त्याला गोळी घातली होती :)

अमेरिका ज्या राष्ट्रांना आपले शत्रू मानते किंवा त्यांच्या मित्रराष्ट्रांचे जे शत्रू असतात त्यांच्या राष्ट्रप्रमुखांविरुद्ध अतिरंजित, भडक, चिथावणीखोर बातम्या पसरवल्या जातात असं निरिक्षण आहे. सद्दाम, गडाफी इत्यादींविरुद्ध आपल्याला जे काही कळते त्यांचे स्त्रोत हे पाश्चिमात्य पत्रकार असतात. ते जे लिहितात ते सत्यच असं एकंदर जनमानस असतो. जगातल्या इतर कोणत्याही देशातल्या समस्येबद्दल आपले मत बनवतांना एक काळजी घेणे अत्यंत आवश्यक आहे की आपले मत कुठल्याही प्रोपगंडातर्फे प्रेरित किंवा आधारित नसावे.