आजूबाजूला दिसनारी सर्वसामान्य माणसे किंवा आसपास घडनाऱ्या आणि वरकरणी सामान्य वाटनाऱ्या घटना कधीकधी बरेच काही शिकवून जातात. साधारण दोन महीन्यापूर्वीची गोष्ट मी कुटुंबासमवेत म्हैसूरवरुन बंगलोरकडे येत होतो. स्थळ: बंगलोर म्हैसूर रोडवरील मदुरच्या जवळचे एक अॅदीगॅसचे जॉइंट. वेळ: रात्रीचे सव्वानउ साडेनउ. बंगलोरमधे अॅदीगॅसच्या कुठल्याही जॉइंटमधे जितकी गर्दी असते तितकीच गर्दी इथेही होती. बऱ्याच कार पार्क होत्या. आम्हीही जेवायला तिथेच थांबायचे ठरविले. कार पार्क केली. आत गेलो. आतपण गर्दी होती, बराच गोंधळ होता. आम्हाला बसायला अगदी कोपऱ्यात जागा मिळाली. आमच्या बाजूच्या टेबलवर एक स्त्री आणि पुरुष बसले होते. स्त्री साधारण पस्तीशीतली वाटत होती. ती जांभळ्या रंगाची उची रेशमी साडी नेसली होती. खूप गोरी आणि सुंदर नसली तरीही गहू वर्ण आणि आकर्षक होती. तिच्यासोबतचा व्यक्ती पूर्ण गोरा. पंचेचाळीस ते पन्नासचा वाटत होता. डोळ्याला चष्मा होता. अंगावर पांढरा शुभ्र कुर्ता आणि पांढरी शुभ्र लुंगी होती. त्या दोघांना बघताच माझी पहीली प्रतिक्रिया दोघांच्या वयात जरा जास्तच फरक वाटतोय. आपले मनातल्या मनातच. त्यांचे बोलणे कानडीत चालले होते आणि आमचे कानडी ज्ञान ‘स्वल्प, जास्ती आणि माडी’ याच्या पुढे जाणारे नव्हते त्यामुळे ते काय बोलतात याकडे आमचे लक्ष नव्हते. मी मेनूकार्ड बघून ऑर्डर करण्यात तर बायको लहान मुलाला झोपवण्यात गुंतली होती. आमच्या आधी बाजूच्या टेबलवर दोसा वगेरे आला. दोसा खात तो व्यक्ती तिला काही तरी सांगण्याचा प्रयत्न करीत होता आणि ती शांतपणे दोसा खात होती. फारच झाले तर त्रासिक चेहऱ्याने खिडकीतून बाहेर बघत होती. त्याची बडबड चालूच होती. मग आमची ऑर्डर आली, ओनियन उतप्पा, प्लेन दोसा आम्हीही आता खाण्यात गुंतलो होतो. बाजूच्या टेबलवरचा दोसा आता संपला होता. त्या माणसाची बडबड तशीच अव्याहत सुरु होती. ती तशीच दुर्लक्ष करीत ते ऐकत होती. तिकडे कॉफी आली. आता ती थोडी बोलायला लागली होती. तिच्या बोलण्यात अधूनमधून इंग्रजी शब्द येत होते, पण तरीही ते काय बोलतात काही अर्थ लागत नव्हता. तर त्याचे तसेच कानडीत पुराण सुरु होते. तो तिला काही तरी सांगण्याचा प्रयत्न करीत होता. त्याचे मत तिला काही पटत नव्हते. ते कानडी संभाषण आम्हाला कळण्याची तिळमात्रही शक्यता नव्हती. त्या टेबलचे बील आले. तिने त्यात पैसे ठेवले. त्याची बडबड चालूच होती आणि आम्ही आमच्या जेवणात रमलो होतो. अचानक तिचा स्पष्ट आवाज ऐकू आला. “Listen I am telling you last” आवाज वाढला नसला त्यात प्रचंड आत्मविश्वास होता त्या आवाजाला एक धार होती, एक जरब होती. तिच्या नजरेत धाक होता. नजर समोरील व्यक्तीवर रोखलेली होती. आता त्या व्यक्तीमधे तिच्याशी हुज्जत घालायची, किंवा तिला मधेच थांबविण्याची हिम्मत नव्हती. इंग्रजीत सुरवात करुन ती परत कानडीत आली. काहीही कळत नसले आणि दुसऱ्याचे संभाषण ऐकणे चुकीचे आहे हे माहीत असले तरीही आता मात्र ती काय बोलते हे ऐकावे आणि समजून घ्यावे असे वाटत होते. काही समजत नव्हते. मी बायकोकडे बघितले ती सुद्धा तेच करीत होती जे मी करीत होतो. चार पाच वाक्यानंतर ती परत इंग्रजीवर आली. “With all this today I am having business of twenty five crores. I do not want to lose the peace of my mind for additional five crore. I will do business with what I believe in.” आता त्याची बोलती पूर्ण बंद. वेटर बीलाचे पैसे घेउन गेला. त्याने सोप उचलली तोंडात टाकली चालायला लागला तीही उठली. माझ्याएवढाच धक्का बायकोलाही बसला होता. तिलाही तेवढेच आश्चर्य वाटत होते. त्यांच्यातले नाते काय होते माहीत नाही. ती यशस्वी उद्योजिका होती की नव्हती माहीती नाही. ती पुढे जाउन यशस्वी होइल की नाही माहीती नाही. त्यांच्यातले संभाषण कशाविषयी होती तेही माहीती नाही. तरीही तिचा आत्मविश्वास, ती करारी नजर आणि धारदार आवाज स्मरणात राहीला. एका स्त्रीने एका पुरुषाला कसे निरुत्तर केले हा आनंद असला तरीही त्याहीपेक्षा एक फार मोठी गोष्ट ती शिकवून गेली. आयुष्यात व्यवसाय असो की नोकरी स्वतःची तत्वे आणि त्यावरचा विश्वास (Conviction) फार महत्वाचा आहे. ते नसेल तर मग लाळघोटेपणा हा होणारच. जर का ते असेल तर मग तुम्ही स्त्री का पुरुष याने काही म्हणजे अगदी काहीच फरक पडत नाही. मित्रहो https://mitraho.wordpress.com