ओंजळभर पाणी

भिजून झाले आपले चिंब चिंब,' की होतील कधीतरी श्वास थंड, मग आवरून घेऊ... बाजूला सारलेलं सगळं.. परत तसंच आळीपाळीने !! एकेक दगड रचत राहू.. सगळं सावरून मग येऊ, त्या 'खोलातून' 'जमिनीवर'. एकमेकांकडे पाहून किंचित हसत! रोवू एक 'मैलाचा दगड' त्या जागी, जिने पूरवले 'एक ओंजळभर पाणी' निघून जाऊ पूढे, आपापल्या वाटेवर, कादाचित वेगळ्या,हातातला हात सोडून, एकमेकांकडॆ मागे वळूनही न पाहता.. मी मात्र पाहीन वाट, कधीतरी वळणं घेतील वाटा, छेदतील एकमेकांना, 'चूकून.'. 'ओंजळभर पाणी' पूरवण्यासाठी !!! harShadaa.. www.karadyaachhata.blogspot.com

अरूण मनोहर आणि पावसाची परी.. धन्यवाद..