हल्लीच्या काळात, हिंदी चित्रपट हे डोकं घरी ठेवून बघायला जाण्याची गोष्ट आहे, व तत्सम कावा, डोकं वापरून चित्रपट बनवण्याची स्वतःची कुवत नसलेल्या बर्याच चित्रपटकर्त्यांकडून उघडपणे केला जाऊ लागला आहे. त्यांनी हाताशी धरलेल्या समिक्षकांनीपण "करमणूकप्रधान मसालापट" वगैरे विशेषणं लावून या निर्बुध्दपटांना उचलून धरण्याची केविलवाणी कसरत सुरू केली आहे. आजच प्रदर्शित झालेला बँग बँग हा प्रचंड खर्च करून बनवलेला चित्रपट याच मालिकेतील एक. असो.. आधी चित्रपटातील काही चांगल्या गोष्टी : १. हा चित्रपट "किक" इतका वाईट नाही. बस्स. यापलिकडे चांगलं म्हणावसं असं यात खरच काहीच सापडत नाही. तुम्ही जर आजवर एकही हिंदी चित्रपट अजिबात पाहिला नसेल तरच तुम्हाला यात काही नाविन्य जाणवेल. इथे प्रचंड पराक्रमी नायक आहे (हजारो गोळ्यांचा सामना करूनही ज्याला त्यातली एकही स्पर्शून जात नाही, तो). साधी सरळ, गर्ल नेक्स्ट डोअर नायिका आहे (आई वडिलांच्या अपघाती निधनानंतर आजीने वाढवलेली). विमानापासून रणगाड्यापर्यंत फौजफाटा बाळगणारा, चुटकीसरशी हव्या त्या देशात मारेकरी पाठवू शकणारा खलनायक आहे(सुरुवातीलाच नायकाच्या भावाचा खून,.. ते जागतिक दहशतवाद इत्यादि). मॉडर्नपणाच्या नावाखाली अत्यंत आचरट वागणारी, भयंकर डोक्यात जाणारी नायिकेची आजी आहे (हे एक पात्र हल्ली उगाचच सर्व चित्रपटात "मस्ट हॅव" झालंय). नायक - नायिकेची अपघाती पहिली भेट आहे. तिचं पहिल्याच भेटीत त्याच्या प्रेमात पडणं आहे. विनकारण घुसवलेली विसंगत गाणी आहेत. हृतिक चांगला नाचतो म्हणून घुसवलेले नृत्याचे प्रसंग आहेत, मिशनच्या नावाखाली विविध देशातील निसर्गरम्य ठिकाणी नाचगाणी + पाठलाग, गोळीबार इत्यादि आहे. खलनायकाला संपवण्यामागे भावाच्या खुनाचा बदला + अंतरराष्ट्रीय दहसह्तवादाचे उच्चाटन असा दुहेरी उदात्त हेतू आहे. गेल्या पन्नास वर्षात वापरून बोथट झालेले सर्व क्लिशे इथे वापरलेत. थोडक्यात कथानक याप्रमाणे.. जफर हा एक अंतर्राष्ट्रीय दहशतवादी लंडनच्या कैदेतून फरार होतो. भारत व इंग्लंडदर्म्यान गुन्हेगार हस्तांतरणाचा एक ऐतिहासिक करार होऊ घातलेला असतो. या करारात अडथळा आणण्यासाठी जफरसाहेब थेट कोहिनूर हिरा चोरण्याचा प्लॅन बनवतात. (त्याचा कराराशी काय संबंध? त्या कराराचा उल्लेख पुढे संपूर्ण चित्रपटात का नाही? वगैरे बावळट प्रश्न विचारायचे नाहीत). इतर कोणीही तो चोरू नये म्हणून हृतिक स्वतःच तो चोरतो. आता एकीकडे पोलिस (अत्यंत हास्यास्पद भूमिकेत पवन मल्होत्रा आणि विक्रम गोखले) आणी दुसरिकडे जफरचे गुड, विविध देशात त्याचा पाथलाग चालू करतात. चोर पोलिस खेळता खेळता सिमल्यात त्याला कतरीना भेटते व अपघातानेच या प्रकरणात ओढली जाते. मग हृतिक - कतरीना जगाच्या पाठीवर वेगवेगळ्या देशात, सुंदर निर्जन बेटांवर वगरे त्यांच्याबरोबर चोर - पोलिस, पकडा पकडी वगैरे खेळतात. ३ तासांनंतर कथा अपेक्षित वळणावर येते, आणी हृतिक एकदाचा एकट्यानेच जफर गँगचा खातमा करतो, आणी जगाला वाचवतो. आणी भावाच्या खुनाचा बदला पण उरकतो. अभिनय वगैरेसाठी फारसा कोणालाच वाव नसलेल्या या चित्रपतात हृतिकने नेहमीपेक्षा कमी ओव्हरअ‍ॅक्टिंग केली आहे. कतरीना यापुर्वीच्या कुठल्याही भूमिकेत किंवा "माझा", "पँटीन" वगैरे जाहिरातीत दिसते व वावरते, तशीच दिसली व वावरली आहे. लगानमध्ये इंग्रजांच्या भूमिका केलेल्यांपेक्षा आंग्लाळलेले हिंदी उच्चार करून तिने कमाल केली आहे. सुनील शेट्टीने देखील नाकारावी इतकी दुय्यम भूमिका विक्रम गोखलेंनी का केली असावी, हे तेच जाणोत. बाकी या चित्रपतात उल्लेखनीय काहीच नाही. नाविन्यही नाही. आज पहिल्याच दिवशी पुण्यातल्या मुल्टिप्लेक्समध्ये अर्ध्याहून कमी भरलेल्या हॉलमध्ये बँग बँग बघितला. तरीही आठवड्याभरात चित्रपटाने २००-४०० कोटी कमावल्याच्या बातम्या लवकरच छापून येणार, यात शंका नाही. (खरे - खोटे देवास ठावूक)