दुखतामां?, दुखतालाचतां,दुखुकच व्होयां(दुखतंना? दुखणारच ते,दुखायलाच हवं)

>"एकदां माणूस आजारी झाला की सुश्रुषा करणार्‍या इतरावर त्याला अवलंबून रहावं लागतं."< खरं आहे.. मुकाट आजारपण भोगायलासुद्धा मनोबल लागते ! तेथे पुस्तकात वाचलेल्या उभारीच्या कल्पनांना अनेकदा थारा नसतो ! --लिखाळ.

अर्धांगवायू झाल्यावर सगळी शुशृषा घरातले सगळे मिळून करीत पण तीचा व्यायाम करवून घेण्यासाठी एक बाई येत. आज्जी त्यांच्याकडे बघून वराचवेळ वाक्य तयार करायचा प्रयत्न करायची. शेवटी त्या बाई गेल्यावर तीचे वाक्य तयार व्हायचे. मग ती ते आम्हाला सांगायची. बाईंच्या छान सिल्कच्या साडीबद्दल तीला बोलायचे असायचे.मग दुसर्‍या दिवशी त्या आल्यावर आई किंवा काकू आठवण करून द्यायच्या व आज्जी त्यांना सांगायची कालच्या साडीबद्दल. सामंतकाका आपल्या लेखामुळे त्या प्रसंगाची आठवण झाली. आज्जीची आठवण नेहमीच येते. :) रेवती

"योगापेक्षा भोग मोठे आहेत.." असं आम्ही नेहमीच म्हणत असतो.. तात्या.