"मदत मागा, मदत मिळेल" असे ऐकले होते. पण अनुभवले मात्र मिपावरच. संयुक्त अरब अमिरातीला, असतांना एक उत्तम मिपाकर मिळाला. यानबूला मिपाकर कोण आहेत का? हे शोधत होतो, तर डोंबोलीत असतांनाच एक मिपाकर मिळाला.आणि नंतर आम्ही दोघेही एकदम जिवलग मित्र झालो. त्या अनुभवामुळे, जेंव्हा मला समजले की, मुलाला आकुर्डीतल्या डी.वाय.पाटील कॉलेजमध्ये प्रवेश मिळाला आहे.तेंव्हा इतर कुठेही मदत न मागता, मिपाकरांनाच मदत मागावी असा विचार मनामध्ये आला. आणि माझा हा मिपाकरांवरील विश्र्वास सार्थ ठरला. आकुर्डीतही काही मिपाकर आहेत हे ज्ञान पण झाले. मी इकडे माहिती आणि मदत मिळवत असतांना आमच्या मुलाने, परस्परच, जागा आणि खानावळ दोन्ही शोधून काढले.(आयला, ही नविन पिढी भलतीच स्मार्ट आहे.) असो, थोडक्यात काय? तर मुलगा आता आकुर्डीकर झाला आहे.माझ्या वर जसे प्रेम करता, मला जसे समजून घेता, तसेच प्रेम आणि विश्र्वास राहू द्या. जाता जाता, मध्यवर्ती ठिकाणाचा माझा शोध संपला आहे. खरा मिपाकर जिथे असतो तिथेच मध्यवर्ती ठिकाण सुरु होते.मग तो मिपाकर यानबूत असू दे किंवा झुमरीतलैय्याला असू दे. इतके लिहून मी आता, इतर लेखांचा आस्वाद घ्यायला जातो. बादवे, क्रुपया माझे अभिनंदन करू नका.मुलाने स्वतःचे मार्क्स स्वतः मिळवले आणि स्वतःची खाण्याची व राहण्याची सोय स्वतःची स्वतःच केली.एक पालक म्ह्णून, मला माझ्या मुलाचा अभिमान वाटतो. जय हिंद, जय महाराष्ट्र आणि जय मिपा.