Skip to main content

व्यथा

लेखक सुरताल यांनी रविवार, 19/10/2008 00:08 या दिवशी प्रकाशित केले.
सारे ओळखीचे डोळे पुसून गेले! होते अनोळखी ते गाली हसुन गेले! ज्यांनी दिला दिलासा ते लोकही असे की, माझ्या व्यथाकथांचे पत्ते पिसुन गेले! माझ्या पराभवाची चर्चा कुठे न झाली घायाळ काळजाला विंचू डसून गेले! डोळ्यात चाहत्यांच्या मी बांधल्या हवेल्या कळले मला न केंव्हा घरटे बसुन गेले! जे काल जाहले ते मी आठवू कशाला? डोळ्यापुढे उद्याचे गाणे दिसून गेले! सुरताल
Taxonomy upgrade extras
प्रतिभा
लेखनविषय:
वाचने 2785
प्रतिक्रिया 7

प्रतिक्रिया

ऋषिकेश रविवार, 19/10/2008 00:13
चांगला प्रयत्न.. फक्त
जे काल जाहले ते मी आठवू कशाला? डोळ्यापुढे उद्याचे गाणे दिसून गेले!
अथे एकदम अचानक विनाकारण आलेला आशावाद मात्र खटकला / बाकी कवितेच्या भुमिकेशी विसंगत वाटला -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

मनीषा रविवार, 19/10/2008 07:56
---आणि आशयपूर्ण कविता .. सारे ओळखीचे डोळे पुसून गेले! होते अनोळखी ते गाली हसुन गेले! जे काल जाहले ते मी आठवू कशाला? डोळ्यापुढे उद्याचे गाणे दिसून गेले! .... हे खासच !

मदनबाण रविवार, 19/10/2008 12:00
व्वा. कविता फार आवडली.. मदनबाण..... "Hinduism Is Not a Religion,It Is a Way Of Life." -- Swami Vivekananda

दत्ता काळे रविवार, 19/10/2008 13:08
ज्यांनी दिला दिलासा ते लोकही असे की, माझ्या व्यथाकथांचे पत्ते पिसुन गेले! - जीवघेण्या शब्दलाईनी.

सुरताल सोमवार, 20/10/2008 01:04
मनपुर्वक आभार! दहा वर्षापुर्वी केलेली कविता. मानवर आघात करणारे काहि तरी घडले होते त्यातुन सुचलेले काव्य. आताशा असे काही सुचत नाहि.आणि सुचले तरी शब्दात उतरवणे कठीण झालय सुरताल