Skip to main content

व्यथा

लेखक सुरताल यांनी रविवार, 19/10/2008 00:08 या दिवशी प्रकाशित केले.

सारे ओळखीचे डोळे पुसून गेले!
होते अनोळखी ते गाली हसुन गेले!

ज्यांनी दिला दिलासा ते लोकही असे की,
माझ्या व्यथाकथांचे पत्ते पिसुन गेले!

माझ्या पराभवाची चर्चा कुठे न झाली
घायाळ काळजाला विंचू डसून गेले!

डोळ्यात चाहत्यांच्या मी बांधल्या हवेल्या
कळले मला न केंव्हा घरटे बसुन गेले!

जे काल जाहले ते मी आठवू कशाला?
डोळ्यापुढे उद्याचे गाणे दिसून गेले!

सुरताल

लेखनविषय:
लेखनप्रकार

वाचने 2798
प्रतिक्रिया 7

प्रतिक्रिया

चांगला प्रयत्न..
फक्त

जे काल जाहले ते मी आठवू कशाला?
डोळ्यापुढे उद्याचे गाणे दिसून गेले!

अथे एकदम अचानक विनाकारण आलेला आशावाद मात्र खटकला / बाकी कवितेच्या भुमिकेशी विसंगत वाटला

-('मिसळ'लेला) ऋषिकेश


---आणि आशयपूर्ण कविता ..

सारे ओळखीचे डोळे पुसून गेले!
होते अनोळखी ते गाली हसुन गेले!

जे काल जाहले ते मी आठवू कशाला?
डोळ्यापुढे उद्याचे गाणे दिसून गेले! .... हे खासच !


व्वा. कविता फार आवडली..

मदनबाण.....

"Hinduism Is Not a Religion,It Is a Way Of Life."
-- Swami Vivekananda


ज्यांनी दिला दिलासा ते लोकही असे की,
माझ्या व्यथाकथांचे पत्ते पिसुन गेले!

- जीवघेण्या शब्दलाईनी.


मनपुर्वक आभार!
दहा वर्षापुर्वी केलेली कविता.
मानवर आघात करणारे काहि तरी घडले होते त्यातुन सुचलेले काव्य.
आताशा असे काही सुचत नाहि.आणि सुचले तरी शब्दात उतरवणे कठीण झालय
सुरताल