गरजांच पोलिटिक्स

भावनांशी थोडा सहमत आहे.

आपला एकच मंत्र आहे. सौ रोगोंका अक्सीर इलाज" स्वार्थी व्हा"

पुढे कधीतरी निस्वार्थी जगण्यातली मौज अनुभवण्यासाठी ही आत्ताची स्थिती पण आवश्यक.

असे वैतागाचे क्षण येतातच. थंड व्हा...

परोपकारही स्वार्थी हेतूनेच करायचा असतो. दुसर्‍याला मदत करून आपल्याला बरं वाटतं - हा तो स्वार्थ. समोरच्याने "जाण" ठेवावी वगैरे लोड करून घेण्यात काही अर्थ नाही.

अहो विश्वास ठेवा सगळ्या चांगल्या गोष्टी विकत थोड्याच मिळतात ?

बाकी लिखाण आवडले,
- धन्यवाद.

:(

दासबोध वाचायला लागा...बरीच उत्तरे मिळतील

असे नसते हो भाऊ, दुनियादारी करणारे आहेत म्हणून दुनिया चालते. पण लोकं मात्र हे कबूल करत नाहीत.
तसेच आपल्यावाचून कुणाचे अडत नाही हे ही तितकेच खरे कारण "आपल्यासारखाच" ते दुसरा शोधतात. पण यामुळे आपले महत्व कमी होत नाही.
त्रास आपल्याला होतो कारण १०० टक्के निस्वार्थी आपल्याला जगता येत नाही, आपण केलेल्या मदतीची परोपकाराची लोकांनी पोच द्यावी हा स्वार्थ कुठेतरी राहतोच. आणि त्या हलक्याश्या स्वार्थाची तुम्हाला आज जाणीव झाली म्हणून तुम्ही पुर्ण स्वार्थी व्हायचा निर्णय घ्याल तर चुकालच.
जर कोणी तुम्ही केलेल्या मदतीची जाण ठेवली नाही तर तुम्ही यापुढे कोणालाच मदत न करायचे ठरवल्यास ते एकाचा राग दुसर्‍यावर झाले आणि सरतेशेवटी ते आपल्या स्वभावाला अनुसरून नसल्याने त्रास आपल्या स्वतालाच.
त्यामुळे लिहिलेत, हलके झालात, आता इथून पुढे चला :)

अवांतर - तुम्ही स्वताला शब्दात व्यक्त करू शकलात, तुम्ही लेखक झाला आहात, सो पुलेशु :)

प्रत्येकाला च असे वाटते की "हे आपल्यामुळे झालय" पण कोणाला ते कळत नाहीये.
प्रत्येकाला च वाटते की दुसरे कीती स्वार्थी आणि आपल्याला वापरुन घेतायत.

थोडे थांबा आणि विचार करा की आपली ही मते rational आहेत का? म्हणजे
१. आपल्या विचार्/मतांना काही वस्तुस्थिती मधले पुरावे आहेत का?
२. आपल्या विचारांनी आपला किंवा आपल्याला जवळच्या माणसांना काही गुणात्मक फायदा होतो आहे का?