प्रेम-एक काव्यगुण

प्रेमाच्या उगमी येथे, सहजी कवित्व झरते जे बोलत जातो मी ही ते ते कवित्व होते जरूरी ना काव्यगुणांची श्वासासम सहजी येते कुणी न करताही तेथे ती-कविता होऊन जाते उस्फूर्तता ही कैशी?, प्रतिभेशी नाही घेणे ते देवाजीच्या घरचे सहजाचे साधे लेणे. कधी हात तिचे दिसतात मज मेहेंदी दिसून येते स्पर्शाची अठवण का ही? मग मनात उरुनी जाते? शरीराचा गंध तसाही मज वेडाऊनच जाई शब्दांचे सरते काम अन कविता केवळ राही प्रेमाच्या गावापाशी मी भिऊनी उभा आहे. आकर्षणी सीमा रेषा हलकीच मधेही आहे. हे नकळत कैसे कोडे ठरवून मनाला पडते? सुटकेची आली वेळ तरी सुटका कोठे घडते??? हव्यास अम्हाही ऐसा तो तुरुंग मोहक आहे जन्मोजन्मी प्रेमाचा मी...कायमचा कैदी आहे.