अस्तित्वाच्या पल्याड कोठे संथ
नदीच्या पैलतिरावर,
जललहरींसह वाहत गेली दूर तिथे
स्वप्नांची घागर...
त्या तीरावर गोकुळनगरी
कान्हाची बेधुंद बासरी
पाहुन लोभस रूप तयाचे, मनही झाले
निळसर निळसर
सर्वार्थाने देह लाजला
पाहताच तो रोखुन मजला
नाजुक कटिकमलावर बसला रुतुन
तयाच्या नजरेचा शर
हळूच जवळी आला कान्हा
छेडित नाजुक अधरफुलाना
भान हरपले जेव्हा मजला स्पर्शुन
गेला तो मुरलीधर
हलवुन मजला गेला वारा
उधळुनी सुंदर स्वप्नफुलोरा
विरून गेले रूप सावळे
आणिक मागे उरली हुरहुर
©अदिती शरद जोशी
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
3177
प्रतिक्रिया
11
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
सुरेख रचना.. आवडली
सुरेख रचना.. आवडली
हलवुन मजला गेला वारा
हलवुन मजला गेला वारा
उधळुनी सुंदर स्वप्नफुलोरा
विरून गेले रूप सावळे
आणिक मागे उरली हुरहुरहुरहुर>>> सुंदर!
सुंदर जमली आहे कविता
आशय,तालबद्धता,वृत्त सगळ्या आघाड्यांवर सरस
खूप खूप धन्यवाद..
खूप खूप धन्यवाद.. :)
फार सुरेख लिहीता तुम्ही
फार सुरेख लिहीता तुम्ही आनंदमयी!
क्या बात है..
क्या बात है..
मस्तच..
"सर्वार्थाने देह लाजला
पाहताच तो रोखुन मजला
नाजुक कटिकमलावर बसला रुतुन
तयाच्या नजरेचा शर"
खुप आवडली
धन्यवाद
धन्यवाद :)
सुंदर
कविता आवडली.
सुंदर कविता!
सुंदर कविता!
हलवुन मजला गेला वारा
उधळुनी सुंदर स्वप्नफुलोरा
विरून गेले रूप सावळे
आणिक मागे उरली हुरहुर
ऐवजी
आणिक सरले/नुरले माझे मीपण
असं केलं तर?
कविता आवडली
कविता आवडली
पण
२र्या आणि ४ थ्या कडव्या व्यतिरिक्त बाकिच्या कडव्यात तीसर्या लाइनीत शब्दांचा
अतिरेक जाणवतोय
बाकि तुमच्या सगळ्या कविता आवडीने वाचते . लिहित रहा
आशयगर्भ
छान आणि चित्रमय कविता !