रोजच्याच राघववेळी, उठण्याची घटिका झाली
दिवसाचे विझले डोळे, रात्रीस नीज ना आली
वडिलांच्या कानी बोले, आवाज आज आईचा,
"पुत्राच्या वाढदिनाचा, सोहळा खास घाईचा"
"पाहता पाहता सरली, परि कैशी इतकी वर्षे?"
बाळाचे कौतुक दाटे, डोळ्यांतुन श्रावण बरसे
औक्षणास उठते माता, वडिलांचा धरुनी बाहू
"उठवाया सोनूल्याला, दोघेजण मिळुनी जाऊ"
थरथरत्या हातांवरती, सावरती हार फुलाचा
भिंतीवर सैनिकवेषी, हसतो चेहरा मुलाचा
-- अमेय
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
6506
प्रतिक्रिया
28
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
काय बोलू समजत नाही
काय बोलू समजत नाही :-(
आई ग्गं !!
आई ग्गं !!
पाभे भाऊंप्रमाणेच काय बोलू समजत नाही.
निशःब्द !
निशःब्द !
.....
.....
....:(
....:(
__/\__
__/\__
प्रतिक्रिया
लिहिणे शक्य नाही.
आवडली असं म्हणणंही अवघड आहे!!
:-(
आवडली असं म्हणणंही अवघड आहे!!
......
........
अनपेक्षित
अगदी शेवटल्या ओळीत अनपेक्षित झटका देऊन निशब्द केलंस मित्रा.
निशब्द.....
खूप छान अमेय...लिहित रहा....
नि:शब्द झालो!
_/\_
भावा, डोळयात चट्कन पाणी
भावा, डोळयात चट्कन पाणी तराळले रे..
............
............
अशक्य...
शब्दांचा फापटपसारा न मांडता एक अत्यंत प्रभावी काव्य प्रसविणार्या कवीच्या प्रतिभेला, संवेदनशीलतेला थरथरत्या हाताने सॅल्यूट.
!!
!!
आई ग!
आई ग!
*****
*****
..........
..........
__/\__
थेट मनाला जाऊन भिडली....
....
कवितेची गाडी त्या शेवट्च्या ओळींवर गचकन थांबली. नि:शब्द !
.
.
अप्रतीम...
ताकत आहे राव तुमच्या शब्दात. खरंच. _/!\_
काय बोलू?
काय बोलू?
वाईट्ट लिहिलंय राव. नि:शब्द.
हृदयद्रावक !
हृदयद्रावक !
शोकाकुल ...
शोकाकुल ...
मांडणी जबर्दस्त पावरफुल ..
बापरे
...
छान कविता
छान कविता