वरील सर्व आणि जर त्या ५/६ वर्षाच्या मुलाला त्या गोळीबाराबद्दल विचारले जात असेल तर आता वाटते की खरंच आपल्या संवेदना बोथट होत चालल्या आहेत का?
देवदत्तराव, स्फूट आवडले!
आपला,
(संवेदनशील) तात्या.
दूरदर्शन नव्याने सुरू झाले तेंव्हा एक विनोद वाचला होता. दूरदर्शनवर गाण्यांमधून अश्लिलता मुलांच्या नजरेस पडते असा एक जनमानसाचा कौल प्रसिद्ध झाला होता.
एका टीव्ही समोर एक लहान मुलगा एक लहान मुलगी गप्पा मारत बसलेली दाखविली होती. त्यातला मुलगा त्या मुलीला म्हणतोय, 'मिने, बंड्याची आई नं अगदी भोळी आहे. तिला अजूनही वाटतं की देवबाप्पाच मुल पोटात ठेवतो.'
मी स्वतः फर्स्ट इयरला असताना (१९७०) एक इंग्रजी सिनेमा पाहिला होता. त्यातील चुंबन दृष्ये पाहून माझ्याच घशाला कोरड पडली.
पण माझा मुलगा 'बे-वॉच' सिरियल पाहात मोठा झाला. त्याचा निर्विकार चेहरा पाहून मला आश्चर्य वाटायचं.
आता टीव्ही वर काही कार्यक्रम पाहताना काही आक्षेपार्ह दृष्य आली (माझ्या दृष्टीने) आणि शेजारी माझा मुलगा बसलेला असला तरी त्याला किंवा मला ऑकवर्ड वाटत नाही. आमची दोघांचीही नजर बहुतेक मेली आहे.
पण हे अपरिहार्य, अनिवार्य आहे असे वाटते.
जेंव्हा मिडीया इतकी 'प्रगल्भ' नव्हती तेंव्हाही मुलभूत गरजा सहज पुरवल्या जायच्या. जसे पत्यांचे कॅट, मस्तरामची पुस्तके, भिंग असणारी की-चेन इ.इ.इ. त्यामुळे ह्या गोष्टींचा बाऊ करु नये.
बहुतेक कार्टून्स मध्ये हाणामारीच दाखविलेली असते. अगदी टॉम आणि जेरी काय आहे? तलवार, पिस्तूल, बाँब, रॉकेटचा सर्रास वापर असतो. इतरही अनेक कार्टून कॅरेक्टर्स आहेत (ज्यांची नांवेही मला ठावून नाहीत्) ती सर्व अनेक शस्त्रास्त्रांनी लोडेड दाखवतात. माझ्या भाचीचा मुलगा केजी टू मधे आहे. त्याच्या घरी गेल्यावर नेहमी तो माझ्यावर खेळण्यातले पिस्तूल रोखतो. तसेच आता मनगटी घड्याळातही काही शस्त्रे असतात असे मला नव्याने ज्ञान त्याने करून दिले आहे. क्रिश, स्पायडरमॅन, हनुमान (वुईथ गदा) अशा विविध रुपात मला भेटणे तो पसंद करतो. त्याच्या समाधानासाठी मला मार खाऊन मेल्याचे सोंग करावे लागते. पण कधी कधी मीही त्याला माझी मसल पॉवर दाखवून सांगतो की, 'मी आई देईल ते सर्व काही खातो, म्हणून माझ्याकडे तुझ्यापेक्षा कितीतरी जास्त ताकद आहे.'
ह्या वाक्याचा दोन दिवस फायदा होतो असे त्याची आई (माझी भाची) सांगत होती.
हे अपरिहार्य आहे की नाही ह्या बाबतीत संभ्रमित आहे.
तसेच मी जे लहान मुलांना खाटकाच्या दुकानात नेले जाते ते लिहिले त्याबाबतीतही एक लक्षात आले की जरी आपण स्वतः नाही घेऊन गेलो तरी भरपूर मटणाच्या दुकानात बोकड कापून लटकविले असतात. ते येता जाता दिसतातच.
बाकी मुद्दे पटले. सभोवताली जे काही घडत असते त्याचा फरक पडत जातोच आपल्यात.
(मूळ लेखात मी Fear Factor ऐवजी चुकून Who Dares.. Wins लिहिले. तो बदल केला आहे.)
स्फुट चांगले आहे. सरावाने आपल्या भावना बोथट होतात हे खरेच.
हे जसे दु:खाच्या बाबतीत आहे तसे आनंदाच्या सुद्धा.
>>मी मांसभक्षण करतो म्हणजे त्याबाबत संवेदनशील असणे विसंगत आहे का?<<
या बाबत मत तयार झाले नाही. हा प्रकार गुंतागुंतीचा आहे.
--लिखाळ.
प्रतिक्रिया
वरील सर्व
हेच म्हणते..
टीव्ही आणि लहान मुलं...
पटते..
..