RELIEF ?

@प्रभाकर पेठकरः अत्यंत प्रॅक्टिकल सल्ला.
(या सर्व माहितीमधे मिपाचा परवलीचा शब्दही असावा, हे वाचून सद्गदीद का काय म्हणतात, ते झालो)

मी स्वतः सर्व महत्वाचे ऐवज, कागदपत्रे हे कायमच माझ्या विश्वसनिय बँकेमधे लॉकर भाड्याने घेउन त्यात ठेवत आलो आहे. त्यामुळे एक किल्लिच काय ती सांभाळावी लागते (वा तिही विश्वासु/जवळच्या नातेवाइकाकडे देउन ठेवता येते).

(या सर्व माहितीमधे मिपाचा परवलीचा शब्दही असावा, हे वाचून सद्गदीद का काय म्हणतात, ते झालो)

++१

अहाहा!
सूक्ष्मतम जाणवण्याची काय तीक्ष्ण बुद्धिमत्ता आहे पहा.
येकदम ब्येस पटलं बगा.
हॉS कूSS हॉS कूSS हॉS कूSS...

त्यांना कशाला इचारताय? तुमच्या चित्रगुप्ताच्या डायरीत रेकॉर्ड नाही का?

सेंश्युरी व्हायचा आत विकेट जाणार याची भीती वाटतेयं.

ते कालाच्या प्रवाहात प्रकट झालंय. याचा अर्थ जगात दु:ख आहे असा नाही. जे कालौघात संपणार ते कायम राहावं या इच्छेत दु:ख आहे.

द बेस्ट वे टू डिल विथ डेथ इज टू अ‍ॅक्सेप्ट. मग तो मृत्यू दुसर्‍याचा असो की स्वतःचा. आणि मृत्यूत मजा नाही असं कोण म्हणतं?

आनिसचा एक शेर आहे :

मौजो हवादिसका थपेडा न रहा,
हुई कश्ती गर्क के बेडा न रहा,
सारे झगडे जिंदगानीके थे आनिस,
एक हम न रहे, बखेडा न राहा.

मृत्यू ही जीवनाच्या सर्व प्रश्नातून सुटका आहे. अर्थात, तुम्ही मनसोक्त जगले असाल तर.

असा

मृत्यू ही जीवनाच्या सर्व प्रश्नातून सुटका आहे. अर्थात, तुम्ही मनसोक्त जगले असाल तर.

या वाक्याचा अर्थ आहे.

अत्यंत सोपं करतो. दिवस धावपळीचा आहे आणि रात्र निवांतपणाची. तुम्ही दिवस मनसोक्त जगलात, कोणतंही काम अपूर्ण ठेवलं नाही आणि उद्याची काळजी नसेल तर मस्त झोप येईल. दिवस कसा जगलात यावर निद्रेचं सुख अवलंबून आहे.

आयुष्य देखील तसंच आहे. मृत्यू ही कायमची झोप आहे आणि जीवन हा प्रदीर्घ दिवस आहे.

तुम्ही उत्कटतेनं, मनमुराद जगला असाल तर मृत्यू सार्थक आहे. ती निसर्गाची बहुमोल योजना आहे हे तुम्हाला लक्षात येईल. मृत्यूकडे तुम्ही पॉजिटीवली बघू शकाल.

@ दशाननः

फुलफ्रुप व्यवस्था करुन ठेवली आहे, जी माझ्या अचानक जाण्याने होणारी परिस्थिती हताळेल...

याविषयी आणखी माहिती द्याल का?

पण दोन गोष्टी लक्षात घेण्याजोग्या आहेत :

१) मृत्यूच्या विचारानी व्यथित झाल्यानं त्यावर वर्तमानात चर्चा चालू आहे. आणि ही व्यथा वर्तमानात निस्तरायची आहे.
२) मृत्यू भविष्यात असला तरी तो निश्चित आहे याची वर्तमानात खात्री आहे!

नाऊ सी, ज्याला विदेहत्त्व कळलं त्याच्या दृष्टीनं मृत्यू हा अंतिम उत्सर्ग आहे. आणि लॉजिक असं आहे: प्रत्येक उत्सर्ग सुखात्म आहे, प्रणयातल्या उत्सर्गात कमालीचं सुख आहे. मृत्यूत हजार प्रणयांचं सुख आहे कारण तिथे वन फायनली इजॅक्युलेट्स द होल बॉडी!

या (रुणझुणू रुणझुणू रे भ्रमरा (चार) ) लेखात मी विदेहत्त्व जाणण्याची प्रक्रिया विशद केलीये. कारण ज्ञानदेव म्हणतात :

देहबळी देऊनी साधिली म्यां साधनी
तेणे समाधान मज जोडले ॐ मयी ।

पण पब्लिक ऐकेल तर शप्पत! त्याला आता मी काय करणार?

मृत्यूचा स्वानुभव आहे का?

हे काय विचारणं झालं? सर्वज्ञानी (आहोत असे स्वतःला समजणारे आणि इतरांना भासवायचा प्रयत्न करणारे) मॄत्यूचा सुद्धा अनुभव घेऊन तो सांगायला परत येऊ शकतात.

कितपत योग्य?

मृत्यू नंतर उठून लिहायला मी काही सच्चिदानंद बाबांची गोष्ट सांगत नाही.

तुम्ही रोजच्या जगण्यात अनुभवू शकता.` प्रत्येक उत्सर्ग सुखात्म आहे, प्रणयातल्या उत्सर्गात कमालीचं सुख आहे '. या स्टेटमंटमधे वाद करण्याचं काही कारण नाही

आता दुसरी गोष्ट आपलं विदेहत्त्व. त्याबद्दल मी देह या लेखात चर्चा केली आहे. आणि ते जाणण्याची प्रक्रिया (अधिक देखणे) या लेखात वर्णन केली आहे.

स्वता मेल्या शिवाय स्वर्ग दिसत नाही असे म्हणतात.

मग चालू द्या.