पोरगं अभ्यासच करत न्हाय राव !

खरंय.
नर्‍हे मध्ये मी राहतो तिथं जवळ एक मेडिकल स्टोअर आहे.
तिथं फार्मासिस्टचा ९-१० वर्षाचा मुलगा आहे.
डॉक्टरने दिलेले प्रिस्क्रिप्शन वाचण्यापासून (सगळ्यात अवघड काम) औषध घेऊन पैसे देऊन दीड मिन्टात माणूस बाहेर पडतो.

हा हा हा किस्सा आवडला.
पोरगं चुणचुणीत होतं तर.
बाकी पुढे-मागे बापाचीच गादी चालवणार असेल तर मग जुजबी शिक्षण घेउन हे 'व्यावसायीक' शिक्षण घेतलं तर उत्तमच.
आम्हीतरी चार बुकं शिकुन कुठले मोठे दिवे लावले म्हणा. ;)

ज्यांची दुकानं/स्वःताचा व्यवसाय असतो त्यांच्या मुलांना ते उपजतच बाळकडु मिळत. त्यात आच्शर्य ते काय? वाघाच्या बछड्यांना जशी शीकार शीकवावी लागत नाहि तसाच काहिसा प्रकार :)

छान. अशी कितीतरी पोरं/पोरी असतात भवताली, ज्यांची गरज 'शाळा' भागवू शकत नाही.
ज्याला/जिला जे आवडतं ते शिकायला मिळणा-या शाळा कधी होतील आपल्याकडे?

दुसरा विचारः जे आवडतं तेच फक्त केलं तर कालांतराने इतर काही आवडण्याची शक्यता कमी होऊन जाते का? उद्या जगण्याच्या लढाईत दुसरा काही पर्याय स्वीकारावा लागला तर? तेव्हा मग 'शाळा शिकलो/शिकले असते तर...' असं दु:ख वाटण्याची कितपत शक्यता?

चलाख पोरग!
अतिवासच म्हणन पण पटतय तरीही, ज्यात गती आहे ते करायची संधी देत बाकिचे शिक्षण पुरवणी म्हणुन सुरु ठेवता आल अतर किती बर होइल अस वाटत कधी कधी.
मिपावर स्वागत. लिहीत रहा.

आयुष्य हीच एक मोठी शाळा आहे. अनुभवांचा शिक्षक तुम्हाला घडवत असतो. विद्यार्थी हुशार असेल तर व्यावहारिक आणि संवाद चातुर्यात खूप प्रगती करू शकेल. ह्या भांडवलावर तो कुठल्याही व्यवसायात प्रगती करु शकेल. तो करत असलेला व्यवसाय सोडून इतर कांही करण्याची वेळ आली तर काय? अशी भिती बाळगण्याचे कारण नाही.

आपल्याकडे,

१०वीत चान्गले मार्क = पोरगा हूशार
१०वीत कमी मार्क = पोरगा नालायक/ढ/कामातून गेला

अभ्यास, शिक्षण, पदवी वगैरे बाबत इतकेच दिसून आले की प्रतिथयश विद्यापीठाची पदवी, परिक्षेत उत्तम गुण मिळाले म्हणजे वाईट अथवा भले होतेच असे नाही अथवा त्यात न शिकल्याने हमखास भले अथवा वाईट होतेच असे नाही.

उपलब्ध शिक्षण, आसपास काय घडते आहे त्याचे भान व त्या त्या परिस्थितीत वेळोवेळी घेतलेले निर्णय याचा एकत्रित परिणाम आयुष्य पुढे सुखकर होते की नाही त्यावर होतो.

भले मुलगा दुकानात शाळेपेक्षा जास्त शिकेल पण शाळेत-कॉलेजात गेला असता एखादे सर, एखादा मित्र अथवा त्या मित्राचे कुटुंबिय यांच्या सानिध्यात अजुन महत्वाच्या चार गोष्टी शिकला असता तर तोही मोठा फायदा. भले दुकानात धंदा शिकेल , पैसे कमवेल पण दोस्ती-नात्यात चार महागड्या गुंतवणूक इन्शुरन्स पॉलीस्या, भलत्या जागी गुंतवणूक, गरजेपेक्षा जास्त सट्टा असा व्यवहार करुन बसला, वेळ, पैसा गणीत न जमल्याने कुटूंबात दुरावा आला तर त्याची फळे भोगावी लागतीलच.

तुमचा किस्सा आवडला पण ह्या पलीकडेही पाहीले पाहीजे. शिक्षण आवश्यक, सतत शिक्षण/ आढावा आवश्यक. आता ते नेमके कसे व कुठे घ्यायचे हे ज्याने त्याने ठरवावे!

Costly - affordable or not normally depends on the currency it is expressed in - plate of 4 samosas - Rs. 70 (not expensive on the wallet) however when you see it as 'running a half marathon' (same calories as 4 samosas!!) - it looks damn damn expensive!!

किस्सा आवडला. आपल्या सभोवती अशी अनेक मुलं आपलं लक्ष वेधून घेतात. क्षणभर आपण आवाक होतो. पोराचा गालगुच्चा धरावा वाटतो. व्वा. काय पोरं हुशार असतात अशी मनोमन दाद द्यावी लागते. आणि मग पुन्हा, नै तर पाहा आपली पोरं या विषयाकडं वळावं लागतं.

-दिलीप बिरुटे

मस्त..

पण कोणीही १२ वी पर्यंतचे शालेय शिक्षण जरूर घेतले पाहिजे. धंदा चांगला चालवायला आता फक्त तोंडी हिशेब आणि गिर्‍हाइकाशी गोड बोलणे एवढेच पुरेसे नसते. पुस्तकी शिक्षणाने थोडीफार तरी बहुश्रुतता नक्कीच येते. इतर जगात काय चालले आहे हे कळायला या शिक्षणानेच मदत होते.

लै भारी किस्सा.. पोरगं झ्याक आहे राव ;-)

हे चित्र आठवलं

अरेरे! वाईट वाटलं वाचून