बरसाली...

बरसाली.. इटारसी नागपूर मार्गावरील एक लहानसं स्थानक. या स्थानकाला मुंबै-दिल्लीची ऐट नाही की तसा बडेजाव नाही. परंतु येथील विलक्षण निवांतपणा आणि अगदी नीरव शांतता मन मोहून टाकते.. सभोवताली अगदी भरपूर, नजर जाईस्तोवर हिरवागार झाडझरोरा.. झाडं अगदी फलाटावर आलेली. किंबहुना, झाडीतूनच थोडी साफसफाई करून स्थानक उभारलं आहे असं म्हणूया.. दिवसाकाठी एखाद-दुसरी पाशिंजर थांबेल तेवढीच काय ती जाग.. एरवी अगदी निसर्गरम्य नीरव शांतता.. एफ वाय-एस वाय, किंवा फार तर टी वाय चं वय असावं.. वर्गातल्याच एखादीशी नुकतंच सूत जमलेलं असावं..आणि दोघांनी उन्हं उतरल्यावर हळूच येथे यावं.. फलाटावरच एखाद्या झाडाखाली निवांत बसावं..थोडंसं रुसव्याफुगव्याचं तर थोडंसं गुलुगुलू बोलावं.. "गाणं म्हण ना एखादं.. " त्याने थोडा आग्रह करावा.. तिनं लाजेनं थोडं चूर व्हावं, थोडं गोरंमोरं व्हावं आणि मग 'तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या..' हे गाणं म्हणावं.. तीन सांजा होऊन अंधारू लागावं आणि मग दोघांनी पुन्हा उद्या भेटण्याच्या आणाभाका घेऊन निघावं.. जाताना स्टेशन मास्तरवजा तिकिट कलेक्टराकडून थोडं कौतुकवजा दटावूनही घ्यावं... : ) अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?! -- तात्या.. सॉरी, --शेखर अभ्यंकर, एफ वाय बीकॉम. : )