Skip to main content

बरसाली...

लेखक विसोबा खेचर यांनी सोमवार, 22/04/2013 15:49 या दिवशी प्रकाशित केले.
बरसाली.. इटारसी नागपूर मार्गावरील एक लहानसं स्थानक. या स्थानकाला मुंबै-दिल्लीची ऐट नाही की तसा बडेजाव नाही. परंतु येथील विलक्षण निवांतपणा आणि अगदी नीरव शांतता मन मोहून टाकते.. सभोवताली अगदी भरपूर, नजर जाईस्तोवर हिरवागार झाडझरोरा.. झाडं अगदी फलाटावर आलेली. किंबहुना, झाडीतूनच थोडी साफसफाई करून स्थानक उभारलं आहे असं म्हणूया.. दिवसाकाठी एखाद-दुसरी पाशिंजर थांबेल तेवढीच काय ती जाग.. एरवी अगदी निसर्गरम्य नीरव शांतता.. barasaalii एफ वाय-एस वाय, किंवा फार तर टी वाय चं वय असावं.. वर्गातल्याच एखादीशी नुकतंच सूत जमलेलं असावं..आणि दोघांनी उन्हं उतरल्यावर हळूच येथे यावं.. फलाटावरच एखाद्या झाडाखाली निवांत बसावं..थोडंसं रुसव्याफुगव्याचं तर थोडंसं गुलुगुलू बोलावं.. "गाणं म्हण ना एखादं.. " त्याने थोडा आग्रह करावा.. तिनं लाजेनं थोडं चूर व्हावं, थोडं गोरंमोरं व्हावं आणि मग 'तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या..' हे गाणं म्हणावं.. तीन सांजा होऊन अंधारू लागावं आणि मग दोघांनी पुन्हा उद्या भेटण्याच्या आणाभाका घेऊन निघावं.. जाताना स्टेशन मास्तरवजा तिकिट कलेक्टराकडून थोडं कौतुकवजा दटावूनही घ्यावं... : ) अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?! -- तात्या.. सॉरी, --शेखर अभ्यंकर, एफ वाय बीकॉम. : )
लेखनविषय:
लेखनप्रकार
वाचने 15374
प्रतिक्रिया 34

प्रतिक्रिया

धमाल मुलगा सोमवार, 22/04/2013 16:52
तात्यानुं, नोष्टॅल्जिक नोष्टॅल्जिक एकदम? हं? :)

हरिप्रिया_ सोमवार, 22/04/2013 18:22
:) मस्त.. अशीच निवांत स्टेशन आठवली.. कधीतरी सगळी काम सोडून खरच जाउन बसायला आवडेल :) (तुम्ही म्हणता त्या वयात पण परत जायला जमल तर बेस्टच ;) )

अर्धवटराव सोमवार, 22/04/2013 22:37
आमच्या वेळी हे असं नव्हतं. अवांतरः अरे तात्या... तुझं पुर्वाश्रमीचं (शब्द मुद्दाम वापरला आहे) नाव शेखर आहे होय... मला उत्सुकता होती :) मित्रा... भूतकालीन वसंत बहारची चाहुल लागतेय... आता लेखणी थांबवु नकोस हि विनंती. (बालमंदीरातला) अर्धवटराव

उपास मंगळवार, 23/04/2013 01:44
तात्या, शंभर शब्दांची मर्यादा घातलेयस का? येउंदे फर्मास अजून.. सालं इंजिनिअरींगच्या नादात आम्हाला मुंबईच्या बाहेर पडायचा चानस भेटला नाही.. त्यामुळे हेवाच वाटतो असं वाचलं की ;)

श्रीरंग_जोशी मंगळवार, 23/04/2013 02:11
या स्थानकाचं वर्णन वाचून राज कपूरच्या दिवाना चित्रपटातलं टूमदार रेल्वे स्थानक डोळ्यासमोर उभं राहिलं. वाह तात्या, दिल खूष कर दियां!!

स्पंदना मंगळवार, 23/04/2013 04:54
मला आता या पत्त्याचा काही उपयोग नाही, पण पोरांना दाखवुन ठेवते. सार्‍यांच्याच आयुष्यात कधी ना कधी हिरवळ येतेच, त्यासाठी हिरव्या रंगात रंगलेले हे स्थान कधीही सुरेखच. तात्या मस्तु!

पांथस्थ गुरुवार, 25/04/2013 10:13
तात्या, बर्‍याच दिवसांनी तुमचे नविन लेखन वाचायला मिळाले. तुम्ही परत लिहिते होता आहात हे बघुन आनंद झाला. अपर्णातै,
सार्‍यांच्याच आयुष्यात कधी ना कधी हिरवळ येतेच
क्या बात है!

निमिष ध. मंगळवार, 23/04/2013 07:16
तात्यानु अरे काळजात कळ आली बघ. कसले जीवघेणे वर्णन केलेस. लिहिता रहा!

तिमा मंगळवार, 23/04/2013 13:16
तात्या, वर्णन आवडले पण फारच त्रोटक वाटले. फोटो बघून 'ही वाट दूर जाते' हे गाणं आठवलं.

अग्निकोल्हा मंगळवार, 23/04/2013 14:20
अजून साला त्या वयात काय पायजेल..? खल्लास. लेखाचा न्हवे मनाचा शेवट झाला... काही बोलायला उरलच नाही :) थोडं भान आलं अन शब्द आपसुकत मनावर उमटले... ते वयच खरं तर अजुन (पुन्हा एकदा) पाहिजे.

मी_आहे_ना गुरुवार, 25/04/2013 10:36
तात्या, मस्त एकदम! पण "अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?" असं आत्ता वाटतं हो... :)

चौकटराजा गुरुवार, 25/04/2013 13:45
शेखरभाउ, तुझी ती गायची ओळ व माझी शेंम टू शिएम कशी काय भौ ? तिन्ही सांजा ...पर्वतीचा उतार....नाद जसा वेणूत.....मग शेवट..साक्षी ऐसे अमर करूनी .....त्याच दिवशी ..रादर त्याच संध्येला गायलेले.... झूला धनकका धीरे धीरे हम झूले अंबर तो क्या है तारोंके भी लब चूमे मस्तीमे झूमे और सभी गम भूले पीछे ही मुडते मुडते निगाहे.....आ ...जा चल दे कही दूर. फरक एवढाच की तिच्या हातात एंगेजमेंट रिंग होती (मीच दिलेली बरं )

तुमचा अभिषेक गुरुवार, 25/04/2013 16:41
फोटो मस्तच आलाय.. कोकण रेल्वेवर देखील अशीच मनमोहक स्थानके.. असाच उल्हासित करून जाणारा रेल्वेट्रॅक आहे.. कधीतरी चैन खेचून खास फोटोसाठी उतरावे..