स॑ण आणि संस्कृती.

काल रात्री ठिक बारा वाजता जेव्हा घड्याळाचे दोन काटे एकमेकाना भिडले अन तिसर्‍याने त्यांच्यापासून दूर पळायला सुरुवात केली तेव्हा अचानक मे भयानक कानठळ्या बसवणारे आवाज अंगाखांद्यावर कोसळू लागले अन मी पुरता बावचळून गेली की काय हे, मुंबई आयपीएल मध्ये एक मॅच काय जिंकली तर फटाक्यांच्या लडीच्या जागी कानफाडी करणारा कसला हा गोंधळ... आवाजाचा धमाका इतका जोरदार होता की तब्बल सत्तावीस सेकंद उलटून गेल्यावर मी भानावर आलो आणि आणखी सतरा सेकंदांनी म्हणजे एकूण चव्वेचाळीसाव्या सेकंदाला मी ओळखले की हा आवाज एका भल्यामोठ्या स्पीकरमधून येत होता ज्याचा "बास" इतका जबरदस्त होता की "आता बास" म्हणावेसे वाटत होते अन "ट्रबल" तर जणू एखाद्या शांतताप्रिय माणसाला ट्रबलमध्ये टाकणारा होता. पुढची काही सेकंदेच नव्हे तर मिनिटेच्या मिनिटे मी या खोलीतून त्या खोलीत पळापळ करत एकेक खिडक्या बंद करत होतो. जेव्हा शेवटची खिडकी बंद केली तेव्हा अचानक आवाज बंद झाला. मी एक दीर्घ श्वास घेतला. पण दुसरा श्वास घेतो न घेतो तोच दुसरे गाणे सुरू. या दोन गाण्यांच्या मधल्या काळात माझ्या आईने मला माहिती पुरवली की "अरे बाळा, उद्या हनुमान जयंती नाही का, त्याचीच असावीत ही गाणी.... शक्य आहे की नाही यावर आम्ही चर्चा करत होतो अन दोन्ही गाण्यांचे मिळून आतापर्यंत जे भक्तीपर शब्द कानावर पडले होते त्यावरून एका निष्कर्शाला पोहोचणारच होतो इतक्यात आमच्या त्या हनुमानाच्या जयंतीच्या अनुमानाची शकले उडवणारे तिसरे गाणे सुरू झाले... वान्ना बी माय छम्मकछल्लो.. ओ ओह ओ.. वान्ना बी माय छम्मकछल्लो.. ओ ओह ओ.. बस्स पुढे काय ते विचारू नका.. चादर फक्त डोक्यावरून, पंखा फुल्ल स्पीडला, कानात कापसाचे बोळे, अन मुखी तोडकीमोडकी रामरक्षा म्हणत मी झोपी गेलो. सर्व मिपाकरांना हनुमान जयंतीच्या शुभेच्छा.! सण हे सणासारखे साजरे करा, सांस्कृतिक मुल्ये जपता येत नसल्यास किमान उपद्रवमूल्यांचा त्याग करा हिच विनंती. ! - Tumcha ABHISHEK