इवलेसे बीज

मनुष्य आणि आयुष्य हया मध्ये मला प्रचंड कुतूहल आहे - येथे भारोघोस पिक निघणार ! वाह.
माझ्या पहिल्या प्रोजेक्ट ला मी डेन्मार्क ला गेलो होतो. पहिलाच जॉब / पहिला प्रोजेक्ट / पहिला परदेश दौरा अशी सगळी नवी नवलाई होती. १ महिन्यातच घरची आठवण , हवामान , कामाचा ताण हया मुळे मी ब्रेक डाऊन झालो.
ती माझी मनस्थिती एका अय्यर नावाच्या माणसाने ओळखली आणि मला सतत उत्तेजन दिले.
त्या कठीण काळी "परत परदेशी यायचे नाही" हे जवळ जवळ रोज मी मनाशी घोकत असे. पण त्या रामानुजम अय्यर मुळे मी सावरलो आणि पुढे "परदेश" हा ख्याल / बंदिशितल्या परदेस इतका आवडू लागला.

त्या देव माणसाने मला केलेला "सपोर्ट" मी कधीही विसरणार नाही.

साठीनंतर जगलो वाचलो तर लिहूच. ;)

सध्या भरपूर कामं बाकी आहेत त्यात अजून शिकणं संपलेलं नाहीच्च.
उगाच मागे वळून बघायचं म्हटलं की त्रास होईल. :(

रोहीणी डाके बाईंनी "गणित चांगले असण्याबद्दल केलेल कौतुक". त्या ४ प्रेमळ, प्रोत्साहनपर शब्दांनी मला कुठच्या कुठे पोचविले. गणिताची अतोनात गोडी लागली, ध्यास लागला. मला जे काही चांगले शिक्षक मिळाले त्यापैकी या एक. >>
अरे वा. आमच्याबाबतही हेच. त्यांच्यामुळेच गणिताशी गट्टी झाली आपली. मग 'गणिताला काय डिमांड आहे?' या मित्रांच्या, सहाध्यायांच्या आणि मुख्य म्हणजे तीर्थरूपांच्या प्रश्नाकडे दुर्लक्ष करून त्यातच राहिलोय आजपर्यंत. गणिताने 'एकच प्रश्न, एकच प्रॉब्लेम एकाहुन अधिक रीती वापरून सोडवता येतो. तेव्हा हीच रीत काय ती बरोबर बाकीच्या चुकीच्या.' (!!!! ;) ) हा व्यक्तिमत्त्वातला अतिरेकीपणाही काढून टाकला.

धागाकर्ती शुचि यांसः आत्तापर्यंत घडलेल्या अशा काही घटना आहेत. पण तुमच्यासारखे व्यक्तिगत गोष्टी शेअर करण्याचे माझ्यात डेअरिंग म्हणा काही म्हणा म्हणा अज्जीच नाहीये. सबब तुमच्या डेअरिंगला आणि सकारात्मक विचार करण्याला सलाम करतो आणि माझा प्रतिसाद संपवतो. इतकेच :)

उदास..भकास..निरर्थक आणि खचलेल्या मनाने मी आयुष्य जगत होतो. अशातच मला मिपाचा आधार मिळाला आणि...

उरलेल्या आयुष्याचे पण वाटोळे झाले.

शुचीतै, कसं बै सुचतं तुला असं लिहायला?
मलाही गणित आवडतं हा माझा प्रतिसाद लिहिण्यासाठी आलिये.

आपली कोणतीही साधना चारचौघात सांगू नये (दृष्ट लागते, साधनेत कमतरता येते. )
नवीन कळले पण खरे आहे असे वाटते. ( नुकताच याचा अनुभव घेतल्याने :) )

बरीच माहिती मिळेल अशी अपेक्षा. शुचीला शुभेच्छांची गरज आहे का? तरीही शंभरी पुर्ण व्हायच्या शुभेच्छा!

शाळेपासुन ते कालेज संपेपर्यंत सगळ्या टीचरांनी कशातच गोडी राहणार नाही याची कसुन खबरदारी घेतली. अध्यात्माचं कै वाचायला घेतलं की प्रचंड करमणुक तरी होते नैतर वैताग वाढतो.

माझं जीवन अमुलाग्र वगैरे बदललं नाहि, पण एक क्षण असा आला कि त्यातलं मानसीक स्थित्यंतर माझ्या आठवणीत कायमचं कोरलं गेलं.

खुशालचेंडु म्हणतात तसलं बॅचलर लाईफ चाललं होतं(आजही मी तसाच आहे म्हणा). लग्नानंतरही काहि फरक पडला नाहि त्यात. मग एक दिवस बायकोने गुड न्युज दिली :). आम्हि दोघंही फार खुशीत होतो... पण तरिही आमचं चेंडुत्व तसच्यातसं होतं. एका रात्री निवांत लोळत पडलो होतो.. आणि कसं काय कोण जाणे अच्यानक "अबे.. मी बाप बनणार आहे..." अशी एक खुप सिरीयस (टेन्शनवाली नाहि.... पण प्रखर, एकदम लख्ख) भावना मनात चमकुन गेली. ति भावना माझ्या खुशाल चेंडुत्वापासुन पूर्णपणे भिन्न होती. ते क्षणीक मानसीक स्थित्यंतर मला अजुनही अगदी स्पष्ट आठवतं.

अर्धवटराव

१.नागपूर मधील एक समाज कार्यकर्त्या बाई ( मला वाटते कामाला बाई होस्पेट ) यांनी आपल्या वैधव्याचा वाढदिवस साजरा केला होता."वैधव्य आले नसते तर मी सामाज्कार्याकडे कदापि वळले नसते , वैधव्य ही त्यांच्यासाठी इष्टापत्ती होती. " तो त्यांच्या आयुष्यामधील कलाटणी देणारा क्षण होता.
२.पु.लं.देशपांडे यांचे सुरवातीचे जीवन विपरीत परिस्थितीत जात होते. बटाट्याची चाळ यशस्वी चे प्रयोग हा एक महाराष्ट्राच्या सृजनेतेचा सुंदर क्षण होता.
३. भाजप चा १९८४ साली दारुण पराभव झाला. अडवानीजी भारतभर पक्ष संघटना उभारत होते. नाशिक च्या राज्य अधिवेशनात त्यांनी "प्रमोद महाजन " नावाच्या तिशीतील फर्ड्या वक्त्याला ऐकले आणि राष्ट्रीय सचिव म्हणून नियुक्ती केली. प्रमोद महाजन त्या नंतर २० वर्षे उत्कर्ष आणि संघर्षाच्या मार्गावर चालत राहिले.
४.पं. भीमसेन जोशी घर सोडून गुरु मिळवण्यासाठी पंजाब पर्यन्त भटकले. शेवटी जवळच कुंदगोळला "सवाई गंधर्व " गुरु भेटले. हया गुरुभेटने त्यांचे आयुष्य बदलून गेले.

सात वर्षांच्या विलंबानंतर, पुन्हा शिक्षण सुरू केलं तेंव्हा यशाबद्दल मनावर प्रचंड दडपण होतं. परंतु, 'तू जर ठाम निश्चय केला असशील तर कांहीच अवघड नाही' ह्या, मित्राच्या एका वाक्याने आत्मविश्वास वाढवला. शिक्षण पूर्ण केलं. तो भावनिक आधार अत्यंत महत्वाचा, आयुष्याला वळण देणारा ठरला.

क्रॉम्प्टन ग्रीव्हजची सुरक्षित नोकरी सोडून, बेभरवशाच्या आखाती प्रदेशात नोकरी स्विकारली, त्याने आयुष्याला वेगळे वळण दिले.

पुढे, नोकरी सोडून स्वतःच्या व्यवसायाचा कठीण निर्णय घेतला तिथून आयुष्याला अजून तिसरेच वळण लाभले.

आता, निवृत्ती केंव्हा आणि कुठल्या परिस्थितीत घ्यावी? ह्या अत्यंत जीकरीच्या निर्णय प्रक्रियेच्या वळणावर उभा आहे.

आयुष्यातील, आजपर्यंतचे, सर्व निर्णय उशीराने परंतु योग्य घेतले आहेत (असे वाटते आहे) त्या प्रमाणे हा निर्णयही योग्यच ठरेल अशी आशा आहे.