एकांकीका : धडा

अंक पहिला / प्रवेश पहिला. वेळ : सकाळी ७:३० प्रसंग रोजचाच. मावशी (किचन मधून) : अनोखी, लवकर लवकर आटप बस येईल इतक्यात. मोजे काढुन ठेवलेत, बूट घालून तयार रहा. नायिका (ओसरीत बुटाला पॉलिश लाण्यात मग्न.) : ह्म्म्म. मावशी बाहेर येते. नायीका दिवाणखान्यातून दिसत नाहीये. मावशी : हे काय? मोजे अजुन ईथेच पडलेत? अनोखी बस चुकेल. नायिका (वस्स्क्न खेकसुन): बुटांना पॉलिश करतेय ना?" मावशी : बरं बरं आटाप लवकर. प्रवेश दुसरा. वेळ : सायंकाळ ७:३० आई : अनोखी, आपण एक नाटक बसवायचय. नायिका (अभिनयाचं नाव काढताच कळी खुललेली): कसलं? कसलं? आई : असच घरगुती नाटक आहे. हीरोईन तुझ्या येवढीच शाळेत जाणारी मुलगी. नायिका : ओक्के. आई : तर सीन असा आहे की हीरोईन शाळेची तयारी करतेय. नायिका : बरं. (दप्तर भरायचा अभिनय सुरु.) आई : नंतर ती बुटांना पॉलिश करतेय. नायिका : बरं. (इक भुवई नकळत वर जाते.) मावशी : अनोखी, लवकर लवकर आटप बस येईल इतक्यात. मोजे, बुट घाल. . . . मावशी : हे काय? मोजे अजुन ईथेच पडलेत? नायिका (मंजुळ आवाजात): आधी बुटांना पॉलिश करते मग घालते. यानंतर नायिका स्वतःच खदखदुन हसायला लागते. आई : काय झाल गं? नायिका (गालातल्या गालात हसत) : समजलं. कळलं मला. :) आणि पडदा पडतो. ;)