भयमुक्त -बंधानुरक्त (एक छोटीशी गोष्ट)

मनोबा, अतिशय मस्त लेखन अश्या उत्तम लेखनाला माझा सलाम! -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

वा मनोबा !! सहीच लिहले आहेस. बंधनाचा हा दुसरा व्ह्यु आवडला.

सहीव लिहिलं आहेस!! आवडलं (बंदिवान - पण कशात ते नाय सांगणार...) सुनील Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

मस्त लेखन... हा वेगळा व्ह्यू आपल्याला फ़ार आवडला... निसर्गात स्वच्छंद भरार्‍या, स्वातंत्र्य जाणीव, पारतंत्र्यातल्या पोपटाचे दु:ख, वगैरे वगैरे तेच्त्येच वाचून वैताग आलेला असताना असलं काहीतरी वेगळं वाचलं की धमाल येते... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

असह्य तारुण्याने बेजार तरूण/तरूणीने झटपट लग्न करून 'मोकळे' होण्यासारखे वाटते हे.

हे 'बिकट वाट वहिवाट नको तू धोपट मार्गा सोडू नको' सारखे उपरोधाने घ्यायचे आहे का???? मन -- कहितरी खुलासा करा बा....

नाही नाही......... थेट उपरोधिक स्वरही म्हणावस वाटत नाही. पण हे ही खरय की "सिक्युरिटि सिक्युरिटी" म्हणत म्हणत (किंवा त्याचा अतिरेक करत) किंवा संघर्ष टाळण्यासाठी,संघर्षाला घाबरुन किंवा पलायन्वाद म्हणुन आपण "सुरक्षित" आणि "मर्यादीत" मार्गच चोखाळतो. थोडक्यात "धाडसाचा किंवा लढाउ वृत्तीचा" अभाव दिसला इथं; आणि मांडावासा वाटला. हिंदित "घी देखा लेकिन बडगा नही देखा" म्हणतात तसं. सुरक्षितता जेव्हा दिसते तेव्हा होणार्‍या परावलंबनाचा किंवा पारतंत्र्याचा किंवा येणार्‍या बंधनांचाही विचार करावा. अन्यथा ते पिंजर्‍यातील पोपटानं आनंदित राहण्यासारखं होइल. कित्येकदा व्यवसाय उघडुन यशाची प्रचंड शक्यता असताना आणि पुरेशी अनुकूल परिस्थिती असतानाही आपण "सुरक्षित" नोकरीचा पर्याय स्वीकरतो. कारण बहुतांशी हेच की "संघर्ष नको","धाडसाचा अभाव" ह्ये एक उदाहरण झालं. हेच प्रिन्सिपल आणखी कित्येक ठिकाणी लावता येइल(पेठकर काकांनी लावल्याप्रमाणे.) आनेकानेक उदाहरणं दाखवता येतील. इथं मांडलय ते फक्त त्याचं जनरलाइज्ड रूप. बाकी सर्व वाचकांचे पुन्हा एकदा मनःपुर्वक आभार. त्रिवार आभार. आपलाच, मनोबा ऋषिकेश खोपटिकर.

मनोबा, उत्तम लिहिले आहेस...!

मनोबा, तु कथा छान मांडली आहेस. पण मनिषशी सहमत. स्वातंत्र गमावल्यावर जीव जगवुन काय ते जगायचे मेल्यासारखे. :) (माझे वैयक्तीक मत )

स्वातंत्र्य असणं ही लाखमोलाची गोष्टं पण ते नाही म्हणून मरण हा एकमेव मार्गही असू शकत नाही. नाहीतर पारतंत्र्यात सर्वांनी मरण जवळ केलं असतं. कसं का असेना जगायची ओढ असतेच. मन, तुमचा लेख फार आवडला. वेगळे मार्ग आहेत का याची खातरजमा करून घ्यायलाच हवी (पण प्रत्येकवेळी ते शक्य असतच असं नाही). रेवती

भय इथले संपत नाही मग तुझी आठवण होते. मी संध्या काळी गा/पि तो....... प्रकाश घाटपांडे

"शुकान्योक्ती" म्हणून एक मराठी कवितेच्या विषयाची आठवण झाली. (पण मूळ कविता मुळीच आठवत नाही :-( ) मस्त लिहिली आहे वैचारिक लघुकथा.