बलात्काराविरूद्धचा रामबाण उपाय

डोके खांद्यावर असणारा कोणीही माणूस असल्या भाकडकथांवर विश्वास ठेवणार नाही. इथेच तर खरी गोम आहे ना! डोके कुणाच्या खांद्यावर हे स्पष्ट झाले पाहिजे. स्वतःच्या की दुसर्‍याच्या?

अहो चित्रफीत पहा. श्रद्धेमुळे मानसिक बळ मिळते या मुद्द्यावर ते मर्यादित नाहिये. एखाद्याला ओम अनिरुद्धाय नमः असे म्हटल्याने बरे वाटते. आनंद होतो. समाधान मिळते असा तो विषय नाही. एखाद्याने असे जर म्हटले कि असे केल्याने माझ्यात त्वेष निर्माण होतो व मी प्रतिकारास सिद्ध होतो तर मी एकवेळ समजू शकतो.

०१ आणि ०५ मध्ये अंतर्विरोध आहे.

पण जबरदस्ती करणारी व्यक्ती देखील तो मंत्र रोज पाच वेळा म्हणत असेल तर काय होईल?

एकाह्द्या जबरदस्ती करनार्या व्यक्तीने जर मन्त्र म्हटला, तर तर बलाक्तार करता करता ती व्यक्ती थाम्बेल. आणि एच्कुअल पापक्रिया घदनार नाहे. किम्वा बलाक्तार करन्यापूर्वी म्हटला. तर त्याची बलाक्तार करयाची इच्झाच नाहेशे होइल. खुप अधीपसुण जर तो मन्त्र महनत असेल, तर तो मणुस सुधारेल आणि पाप करणार नाही.

हे खरे असेलही ...पण दाभोळकर ही विश्वासार्ह व्यक्ती नाही... त्यांचा रेफरन्स तुमच्या मुद्द्याला डायलुट करत आहे

अनेकदा कळते पण वळत नाही, परिस्थितीने गांजलेला माणुस अशांच्या नादी लागतो.

अगदी खर आहे. बाकी बिनतोड विश्लेषण

मी पूर्वी ज्या वाड्यात रहायचो तिथल्या एक आज्जी हा "रामनाम वह्यांचा" उद्योग करायच्या. सर्वात गंमत म्हणजे त्या हे वाड्यातल्या पोरासोरांना आउट्सोर्स करायच्या आणि त्याचे हिशोब वह्यांच्या मागे लिहून ठेवायच्या!

:)

फक्त पुढे बापू जोडू नका म्हणजे झालं!

तुम्ही निदान आयडी तरी वेगळा घेतलाय हो!

आपल्याला जसे वाटते की पाश्चात्य देशात "व्यभिचार (अनाचार)" बोकाळला आहे पण तसे नाही. तद्वत या पाश्चात्यांना वाटते की अजूनही भारतात "साप, हत्ती" रस्त्यावर फिरतात (शब्दशः नसेल पण तितकेच मागास)

कै च्या कै !!! हे असले प्रकार तथाकथित प्रगत देशात पण जोरात चालतात. युट्यूब वर बघा जरा शोधून. बाकी एखाद्याची विशिष्ट प्रतिमा का बनते आणि तशीच का टिकून राहते हा संपूर्ण वेगळा विषय आहे. अवांतर :- जगात म्हणजे अमेरिकेत का हो ?

सोपे आहे रे सुहास... १) काही दुर्मिळ गुणांची गरज असते, उदा. कोडगेपणा, स्वार्थीपणा आणि अप्पलपोटेपणा. हे गुण दुर्मिळ यांसाठी की आपल्यासारखे पापभिरू लोक भुताला भीत नाहीत इतके समाजाला भितात, या भोंदू लोकांचे बरे असते, एका गावात पब्लीकने चपलाने मारले तरी दुसर्‍या गावात हसतमुख आणि निलाजरेपणे वावरायचे. हा झाला कोडगेपणा. आपल्याकडे येणारा माणूस परिस्थितीने गांजलेला आहे माहिती असताना त्याला आणखी नागवायचे कशासाठी तर स्वतःच्या स्वार्थासाठी, पैशासाठी. (अगदी या म्हाराजांनी / मातांनी आणि तत्सम मनुष्यविशेषाने धर्मदाय आश्रम उघडून पैसे वाटावेत अशी अपेक्षा नाही.. पण कित्येक कुटूंबे देशोधडीला लावली आहेत त्यांचे काय?) बाकी असल्या म्हाराजांकडून होणारे स्त्रीशोषण हा मुद्दा वेगळाच. २) एखादे अर्थहीन पण अर्थाने खचाखच भरलेले वाक्य असावे असा गुरूमंत्र तयार करावा. (याचे उपयोग आपण पुढे बघू) ३) आपल्याभोवती चार खुषमस्कर्‍यांचे टोळके जमवायचे आणि फुल्ल मार्केटींग सुरू करायचे. मग हळूहळू लाईन लागायला सुरू होईल. (इथे जितके जास्त वेटींग.. तितकी म्हाराजाच्या पावरबाजपणाबद्दल पब्लीकला खात्री पटते.) लाईनमध्ये आपलेच पित्तू पेरून सुरूवातीला हजार पाचशेच्या नोटांची पुडकी सर्वांसमक्ष आपल्यालाच अर्पण(?) करून घ्यावीत. लाजेकाजेस्तव त्याच्या मागे उभा असलेला हजाराच्या पटीत जमणार नसेल तर शेकड्याच्या पटीत तर दान देतोच देतो. बरं हा शेकड्याने दान देणारा स्वतःची कॉलर टाईट होण्यासाठी "मी त्यांच्या पायावर इतके पैसे दान दिले!" हे (बर्‍याचदा मोठ्या आकड्यामुळे) गावभर बोंबलत जातो. दान दिल्यामुळे "गुण आला / समस्या सुटली / प्रश्न सुटला / परिस्थिती निवारण झाली" हेच उत्तर कंपल्सरी सगळीकडे द्यावे लागते कारण आता मारूतीच्या बेंबीत बोट घातले आहे.. गार लागते आहे असेच म्हणावे लागणार आहे.. नाहीतर पब्लीक "तुमची साधना कमी पडली" वगैरे बोलेल अशी भिती (?) असते. ४) जमलेल्या मायेच्या आधारे आणि या दरम्यान मिळालेल्या प्रसिध्दीच्या लाटेमध्ये एखाद्या भक्ताकडून दान मिळालेल्या जमिनीच्या आजूबाजूची जमीन साम दाम दंद भेद या मार्गाने मिळवावी आणि भरभक्कम इष्टेट करावी.. ५) मग मार्केटींग पुढच्या स्टेजला न्यावे. खुर्चीची काळजी असणारा एखादा आमदार, खासदार, मंत्री वगैरे पकडून त्याला मिळणार्‍या न मिळणार्‍या खुर्चीचा आपण फायदा करून घ्यावा.. इष्टेटीबरोबर झैरातीत सहजरीत्या वाढ होते. इथे होणारे बेरजेचे राजकारण कुणालाही तोंडात बोटे घालायला लावेल असेच असते. एक नेता + त्याचे अनुयायी + त्याचे विरोधक (या बाबामुळे एकाच पार्टीचे चांगले होणार आहे असे थोडेच आहे?) विरोधकाचे अनुयायी + अपक्ष (मी तर मागे का राहू! या भावनेने कदाचित असेल) + अपक्षाचे (असलेले / नसलेले) अनुयायी + राजकीय क्षितिजावर उगवणारे तरूण नेते + त्यांचे अनुयायी.... असे घाऊक प्रमाणात भक्त मिळतील. या गोतावळ्यात एकादा साखर कारखाना, सूतगिरणी असले आजारी उद्योग असले की मग चांदीच चांदी. ६) आता बेस पक्का झाला की नवीन नवीन मार्केटींग टेक्नीक वापरायच्या.. वह्या, पेन, कीचेन, टोप्या, पुस्तके, रूमालापासून ते .. मिळेल त्या वस्तूवर आपले चित्र, आशीर्वाद देणारी पोझ किंवा गुरूमंत्र चिकटवून द्यायचा. "मी सतत तुमच्या सोबत आहे" असले काहीतरी जाणवून दिले की सो कॉल्ड भक्तीमध्ये आंधळा झालेला भक्त असल्या वस्तू विकत घेतोच घेतो.. म्हणजे पुन्हा फायदा. ७) एखादा सुशिक्षीत बेकार पण हुशार लेखक हाताशी पकडून स्वत:वर कवने, सुविचार, स्तुतीपर वाक्ये, आरत्या, ओव्या "पाडून" घ्याव्यात. संस्कृत भाषेला लोक अज्ञानामुळे घाबरतात त्यामुळे त्या भाषेमध्येही असले साहित्य तयार "करवून" घ्यावे. ८) यादरम्यान एखादा विरोधक उभा राहिलाच किंवा पूर्वीच्या खुषमस्कर्‍याच्या टोळक्यामधला कुणी डोईजड होवू लागला की त्याला नाहीशी करण्याची पावर अंगी येतेच, शेकडो एकर जमिनीत ५ फुटाचा हाडाचा सांगाडा कुणाला सापडणार आहे? तस्मात् विरोध मोडून काढताना पुढे मागे आजीबात बघत बसू नये. ९) दीक्षा दिलेल्या तमाम पब्लीकमध्ये ३० ते ४० % लोक दीक्षेचा प्रभाव असो वा नसो, यशस्वी होतातच होतात त्यांच्या तोंडून आपली स्तुती वदवून घ्यावी. थोडक्यात "माझीच कशी लाल" हे अप्रत्यक्षरीत्या वदवून घ्यावे... झालास की रे तू सुहासबापू.. किंवा झेले महाराज.. किंवा सत्यसुहासबाबा... आणि हो... वर्तमानपत्रात, गावकीत, चावडीवर, अंतर्जालावर बदनामी झालीच तर भक्तगणांना आदेश द्यावा की.. "मीच तुमची परिक्षा बघतो आहे, बघु कोण माझे खरे भक्त आहेत" असे बोललास की झाला बल्ल्या.. भक्तगण परिक्षेत पास होण्यासाठी धडपडणार.. खरेपणा सिध्द करण्यासाठी वह्यांच्या वह्या नावे खरडण्यापासून "विशेष सेवे" पर्यंत सर्वकाही पेश करणार म्हणजे इथेपण प्लसमध्ये. आणि विरोधात लिहिणार्‍यांना "मीच बुद्धी देतो आहे!" असा आव म्हणजे भक्ताच्या नजरेत तुमचे स्थान अढळच.. आणखी बरेच मुद्दे आहेत.. पण हे बाबा लोक आणखी वेळ देण्याइतके महत्त्वाचे नाहीत. (मुद्दे हवेच असतील तर अवचटांचे "धार्मिक" नावाचे पुस्तक आहे.. सुप्परलाईक्क!) बोला सुहासबाबा झेलेमहाराज की.....

http://www.misalpav.com/node/9416

त्यांनी तो गुप्त मंत्र फेकला तर अनावस्था प्रसंग ओढवेल!

मोठ्यानं म्हटला तर त्यांचावरच परिणाम व्हायचा! आणि नाही झाला तर मंत्रात दम नाही !! अशी दुहेरी पंचाईत झालीये बापूंची.

त्यात भक्तांच्या अनुभवांचं कथन असायचं. पेट्रोल नसतानाही बापूनामस्मरणाने कार चालत राहिली इथपासून रस्त्यात रुमाल पडला आणि एका व्यक्तीने मागून मला तो आणून दिला.. ती व्यक्ती अचानक निघून गेली आणि मग मला समजलं की ते बापूच होते, मी पाहातच राहिलो.

=)) =))