एक होती चाळ...

छान.. लहानपनच्या चाळीतल्या वर्षांची अन शेजार्‍यापाजार्‍यांची आठवण झाली. बाकी वर्णन बरंच मिळतंजुळतं.. चाळसंस्कृतीत प्रायव्हसीची वाट लागायची हे खरं पण सपोर्ट सिस्टीम आणि एकत्रितपणा होता हेही खरं.

ही कविता वाचताना फ.मु. यांच्या 'आई' या कवितेची आठवण होत होती.....

निश,
कविता ओके पण लेखनचुका खूप -
खोल्यांच, आमच, लोकांच, होत, आपलस, वाटाव , अस , मायेच, खाण, व्हायच, यायच, पहिल, मानाच,
मन, आल, धाऊन, देणार, खरच, रमत, रडत,

हे सारे शब्द कवितेशी बोली शैली पहाता चुकीच्या पद्धतीने लिहिले आहेत.
तात्पर्य= मराठी इज अ व्हेर्र्रीईई फन्नी लॅंग्वेज !
तू मित्र ,त्यामुळे न कंटाळता कंट्रोल सी कंट्रोल व्ही केले आहे.

'हे चित्र आणि ते चित्र' असे रंगविल्यास जास्त परिणामकारक होईल असे वाटते.

एक प्रयत्न...

आज आहेत जिकडे तिकडे उंच उंच इमारतींचे मनोरे
रुक्ष 'फ्लॅट्'सना नाहित भावनांचे कंगोरे.

'शेजार' आता कुठेही उरलाच नाही,
'नेबर', मात्र मनाने कधी भावलाच नाही.

चाळींबरोबर गेला 'मराठी'चा ओलावा,
आजकाल सोसायट्यांमध्ये 'विंग्रजी'चाच कालवा.

कळत नाही कसे आता हे आवरायचे रे,
लवकरच घेतले जातील उरलेल्या चाळींचे जीव रे.

एकुण एक शब्द खरा आहे, आम्ही पण श्रावणापासुन ते गुढीपाड्व्यापर्यत सर्व सण एकत्रित साजरे करायचो, बाकि गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी....................