दहनाभुमिवर फुले वहाया
येशील ना तू माझ्या नंतर
मधले सारे विरून जाऊ दे
मिटून जाऊ दे आपुले अंतर
अवचित अश्रु येतील डोळा
थेम्ब मातीचा होइल ओला
तृप्त तृप्त मी होउन जाइन
मातीतून मी कविता गाइन
अश्रु तुझे ते प्रेम बोलतील
पुन्हा स्मृतींचे मेघ दाटतील
वेळ निघुनी असेल गेला
पाचोळ्यावर पाउस ओला
उगीच आपुल्या हट्टापायी
हरवून बसलो जे काही क्षण
पुन्हा परतुनी नाही यायचे
किती बोलावा करा निमंत्रण
हिशोब कसला झाले गेले
आठवणींचे काहूर उरले
रंग उडुनी गेला आता
दोनच अश्रु जाता जाता
असेच ना हे नेहमी होते
वेळ जातो अन ओढ लागते
तुटण्या आधी रेशीम धागे
एकच पाउल येऊ मागे
वाचने
2608
प्रतिक्रिया
6
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
खूप सुंदर..
अतिशय भावपूर्ण कविता..
- (सर्वव्यापी)प्राजु
https://praaju.blogspot.com/
काय सुंदर कविता आहे
....
उगीच आपुल्या हट्टापायी
हरवून बसलो जे काही क्षण
पुन्हा परतुनी नाही यायचे
किती बोलावा करा निमंत्रण
....
हे भान सहजगत्या आधी आलं तर किती बरं होइल नाहि?
सुंदर
खुप छान कविता
अवचित अश्रु येतील डोळा
थेम्ब मातीचा होइल ओला
तृप्त तृप्त मी होउन जाइन
मातीतून मी कविता गाइन ....सुंदर
सुंदर कविता..
अवचित अश्रु येतील डोळा
थेम्ब मातीचा होइल ओला
तृप्त तृप्त मी होउन जाइन
मातीतून मी कविता गाइन
सहीच रे पुष्कराज लगे रहो..
पुण्याचे पेशवे
+१
"असेच ना हे नेहमी होते
वेळ जातो अन ओढ लागते
तुटण्या आधी रेशीम धागे
एकच पाउल येऊ माग""
कविता अतिशय आवडली. चटका लावणारी भावकविता !
सुंदर कवित
सुंदर कवित