सामान्य !

लावुन काळा चष्मा, करतो माझ्यापुरता ताप कमी,
उतरवुनी अन् विमा, उद्याची मनात मी मानतो हमी ।

सामान्यच मी, असेच आहे जगणे माझे नित्याचे
मला कसे हो जमेल करणे, 'प्रयोग माझे सत्याचे'?

चालविते मज गरजच माझी, नसे प्रेरणा वा स्फूर्ती
(मला सोसणे नको, नको अन् सोसण्यातली सत्कीर्ती ! )

पाय पाहुनी निवडुन घेतो अंथरूण माझ्यापुरते
बायकोस मी गजरा घेतो, सुख नाही मज यापरते ।

बिचकत जातो मी रस्त्याने, जिवात नसतो जीव कधी
कधी स्वतःवर हसतो, रडतो, आणिक करतो कीव कधी ।

तरी उद्याची थोडी आशा माझ्या हृदयी मिणमिणते
आणि देवळामधली घंटा माझ्या कानी किणकिणते ।

सामान्याला, जगण्या-मरण्यामधले अंतर- आयुष्य...
उरते कोठे सामान्याच्या मरणानंतर आयुष्य?

- चैतन्य