सामान्य !

लावुन काळा चष्मा, करतो माझ्यापुरता ताप कमी, उतरवुनी अन् विमा, उद्याची मनात मी मानतो हमी । सामान्यच मी, असेच आहे जगणे माझे नित्याचे मला कसे हो जमेल करणे, 'प्रयोग माझे सत्याचे'? चालविते मज गरजच माझी, नसे प्रेरणा वा स्फूर्ती (मला सोसणे नको, नको अन् सोसण्यातली सत्कीर्ती ! ) पाय पाहुनी निवडुन घेतो अंथरूण माझ्यापुरते बायकोस मी गजरा घेतो, सुख नाही मज यापरते । बिचकत जातो मी रस्त्याने, जिवात नसतो जीव कधी कधी स्वतःवर हसतो, रडतो, आणिक करतो कीव कधी । तरी उद्याची थोडी आशा माझ्या हृदयी मिणमिणते आणि देवळामधली घंटा माझ्या कानी किणकिणते । सामान्याला, जगण्या-मरण्यामधले अंतर- आयुष्य... उरते कोठे सामान्याच्या मरणानंतर आयुष्य? - चैतन्य