संवाद करते मी विश्वेश्वराशी ..!

लंका ही स्वर्गाहूनही रम्य होती पण तिचा स्वामी 'दुरात्मा' होता . आपण स्वत: ला दुरात्मा का म्हणवून घेता लंकेशी आपला संबंध जोडून !
यमकाची इतकी हौस बरी नव्हे !

खरे तर कविता हा साहित्य प्रकार उर्मीतून येणारा असल्याने तो दुसर्‍याने दुरूस्त करूच नये तरीही
तुमच्या यशाचा हा दुमदुमता डंका
अपयशाचा असू दे या भालावर शिक्का

अगोचर पणा बद्द्ल क्षमायाचना !

यश आणि उध्वस्तता या कल्पनाच वेगळ्या क्षेत्रातील . यशाचा विरोधी बिंदू अपयश , उध्वस्त हा शब्द वरच्या ओळीत रचना, बांधणी , निर्मिती या संकल्पना आल्या असत्या तर बरोबर ठरला असता ! याबाबत गदिमा यानी लिहिलेले एक उदाहरण
मी भीक मागणारी दातार तू उदार
झोळीत टाकलासी का शेवटी नकार ?
यात पहा एक भिकारी- एक देणारा, विरोध व पुन्हा दातार ( हा कधी नकार देतो का?) त्याला खालील
ओळीत विरोध नकार !

उद्धवा अजब तुझे सरकार
लहरी राजा प्रजा आंधळी अधांतरी दरबार

हेच असे लिहिले असते तर

उद्धवा अजब तुझे सरकार
लहरी माती लहरी शेती अजब तुझा हुंकार !

वर सरकार ही कल्पना आल्यानंतर खाली शेती माती म्हणजे केंद्रातील शेती मंत्र्याचे सरकार काय ? असे कुणी विचारेल .

तारूण्यात कविता करायची उर्मी महान असते .
मी काही तारे ३५ वर्षापूर्ची तोडले होते. त्याचा संबंध दूरान्य्वयाने तुमच्या थीमशी आहे म्हणून लिहित आहे
ती मला काही किंमत देत नाही . मी शेवटाला लाईन मारून थकलो. मग निसर्गात मला हवी असलेली " ती" शोधू लागलो तर काय होईल ?
आज पुसटपणे चार ओळी आठवतात.

आकाशीच्या कडा रूपेरी, कधी निळ्या, कधी कधी का़ळया, लाल
नाही केवळ तुझ्याच नयनी रंगतरंगी मायाजाल !

हास्य खळखळे धवल फेनली निर्झर वाहे झरझरी
नको केवळ तुझ्या स्मिताची फुशारकी अन मात्तब्बरी !

वरची ओळ व खालची ओळ यात काही समान धागा प्रत्येक कडव्यात आढळतो का पहा बरे ?

पाडगावकर ही या फेज मधून गेलेले दिसतात . त्यांच्या कवितांमधे पहिल्या पहिल्यांदा मोर हा प्राणी कधीही नाचत असे !

छान जमलय, सुधाराल हळूहळू

मी इथे विविध विषयांवर प्रतिक्रिया देत आहे. अर्थात स्वता: च्या मनाशी ईमान राखून !
मी तरूण असताना माझ्याकडे एक नवकवि यायचा . एकदा आला कविता घेऊन दाखवायला. वयाने मजपेक्षा मोठा.
लिहिले होते मृदुंगाच्या तुटल्या तारा ....
मी त्याला म्हणालो अहो ,मृदुंग हे आघात वाद्य आहे.त्याला तार कशी असणार ती छेडवाद्याला असते.
तुमच्या कवितेत मृदुंगाला दाव्याला बांधायचे असेल ना तर किमान मृदुंगाच्या तुटल्या वाद्या ( कातडे ताणण्यासाठी असलेल्या ) असे तरी म्हणा
हिरवे आकाश कधीच नसते.
चुकत चुकत शिकणारा हा कवि पुढे महाराष्ट्र पातळीवरील काव्य संमेलनाचा अध्यक्ष झाला.
लगे रहो पुत्री !
मला चौराकाका ही पदवी आवडली. यंका माडगूळकरांच्या " बिटाकाका" ची आठवण करून देणारी१ आभार !