कुत्रा मला देखील खुप आवडतो. त्याचं आपल्याकडे धावत येणं, प्रेमानं चाटणं, अंगावर उड्या मारणं....सगळच खुप मस्त वाटतं. भटक्या कुत्र्यांना खरोखरच धोका असतो. महानगरपालिकावाले त्यांना पकडून नेऊ शकतात (त्यामुळे गळ्यात पट्टा बांधणं कधी पण 'सेफ') किंवा कधी कधी फासेपारधी लोकांची (हे लोक मांजरांना पळवून नेतात. मी तर अस ऐकलय की ते मांजरांना खातात) तगडी कुत्री त्यांच्यावर हल्ला चढवून त्यांना जखमी करतात.
असो, कुठलाही पाळीव प्राणी खुप जीव लावुन जातो. तुमचा अनुभव छान शब्दबद्ध केलाय तुम्ही.
http://sucheltas.blogspot.com
मला हि माझे भुभारडे दिवस आठवतात. स्वाती, मी ही तुमच्यासोबत भुतकाळात जाउन रडलो. त्या क्लिनरकाकांचा मृत्यु ही असाच यातनामय व्हावा असा दुष्ट विचार मनात येउन गेला. पण लगेच भानावर आलो.
त्या मानान आमचा बिट्टु भाग्यवान . इथे पहा. या वर्षी सोडून गेला आम्हाला. कायम आठवण येते.
प्रकाश घाटपांडे
स्वाती आपण कुत्र्यासंबंधीची आठवण खूपच छान लिहिलेय. त्यामुळे माझ्याही काही आठवणी चाळवल्या.
मीही माझ्या बालपणातल्या कुत्र्यांसंबंधीच्या आठवणी कधी तरी जरूर लिहीन.
मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे
मी १९८७-८८ मध्ये सांताक्रुझला जायचो. आमच्या बिनतारी विभागाच्या कंपाउंड मध्ये एक भुभी व्याली होती. मी गेट मधुन आत आलो कि ती दुगाण्या झाडल्यासारखे करुन पित असलेली पिल्ले मागच्या पायांनी झटकून माझ्या स्वागताला शेपटी हलवत ,पळत पळत यायची. मग मी तिची पोरे गोळा करुन तिला परत झोपवुन त्यांना लुचायला द्यायचो. त्यावेळी तिच्या डोळ्यात कृतज्ञतेचे भाव असायचे. तिच्याशी मी लपंडाव खेळायचो. मी एक टाळी व एक पाय आपटून इशारा केल्यावर ती लांब पळे. त्यानंतर मी अरुंद पॆसेज मध्ये दार व दगडी भिंत या गॆपमध्ये दाराकडे चिकटुन तोंड व पॆसेजकडे पाठ करुन पुतळ्यासारखा स्तब्ध होउन लपत असे.माझे शरीर जणु भिंतीचाच भाग बनत असे. मग ती भुभी मला शोधायला येत असे. व्हरांड्यातून अनेक चक्कर ती टाकी. वास तर येतोय पण सापडत तर नाही. मग ती शोधुन गारगार नाक माझ्या टाचेला लावी मग गुदगुल्या होउन मी हलत असे व मग ती मला पकडे.
आजही भुभुंचे गार गार नाक कानाला लावले कि माझ्या अंगावर रोमांच उभे राहतात.
प्रकाश घाटपांडे
मुक्या प्राण्यांवरचे प्रेम माणसाला वेडे करते याचा अनुभव मी घेतलाय. आम्ही पाळलेले एक कुत्रे आजारी पडून मरण पावले होते. जिथे तिथे मी कुत्र्याबद्दलच बोलायचो, पण ऐकणा-याला आपल्या भावना पोहचत नाही, हा माझा अनुभव. असो,कुत्र्याचं आम्हाला भयंकर वेड आहे. आमचं हे वेड पाहुन मिपाचे सन्माननीय सदस्य श्री घाटपांडे साहेबांनी आम्हाला एक पुस्तक भेट दिले 'संरक्षक सोबती' आम्ही त्याचा आधार घेऊन आमच्या भू-भू ची काळजी घेतो.
(माझा 'सॅन्डी')
प्रतिक्रिया
छान
भुभारडे दिवस
इथे
आभार
छान लिहीलेय.
वात्सल्य
अरेरे
सहमत!
भटका
आवडली स्टोरी.