वाटेवरून चालताना हलकीच ठेच लागते, कुणीतरी “जा” म्हणाले तरी थांबावेसे वाटते थांबताच मनातल्या आठवणी काहूर करतात , आणि कधीचे दाटलेले पाणी डोळे भरून टाकतात , जड जड पायांनी परत आपण चालू लागतो वाट , अंधारातून चालता चालता होऊ लागते पहाट , ओंजळ भर मोगरा बाकी पारिजताकाच सारा , निळ्या निळ्या आकाशात शुभ्र ढगांचा पसारा , मन सकाळीच तेवढे प्रसन्न , मग गहिवरून येते , वाऱ्यासंगे वाहता वाहता परत फुलापाशी थांबते , मेघ येतात दाटून मग ,बरसून जातात संध्याकाळी , तेव्हाच बहरतो निशिगंध आठवणींच्या वेळी , विसरव म्हणले तरी विसरता येत नाही , दिवस संपून जातो पण मन कुठंच लागत नाही , पाउस पडून गेला तरी आठवणींचे आभाळ मोकळ होत नाही , आठवण आली नाही असे कधी होताच नाही , आठवायला विसरावे लागतं पण विसरता कधी येतच नाही , वाट संपून जाते पण प्रवास कधी संपतच नाही , बरोबर असावा गंध फक्त निशिगंध आणि मोगऱ्याचा , कारण काटा रुततोच शेवटी त्या गुलाबाचा ……!!!!!!