)माझं सामान हे...(

गुर्जींना गुर्जी बनवण्याचा आज मला आनंद होतो आहे. चिल्लर आणि थिल्लरपणाच्या पलिकडे पोहोचलेलं महान व्यक्तीमत्त्व. गुर्जींच्या चरणी माझा नमस्कार.

'मेरा कुछ सामान तुम्हारे पास पडा है' या कवनाचा अर्थ गुर्जींना उलगडून सांगावा ही विनंती.

वा वा वा.. व्यासंग म्हणतात तो याला.. पिंजरामधील " अरे कान्हा " ची आठवण झाली.

विषेशता: "जीर्णशीर्ण झाली | कायेची ही थैली | आणि झाली मैली | प्रवासाने ||"
इथे कवीता एक वेगळीच आध्यात्मीक उंची गाठते.
पण "बाजाराची ओढ | आता नाही चित्ती | द्यावी आता मुक्ती | कायमची ||"
हे मुळ कवीच्या मनात असेल असे वाटत नाही(त्याच अजुन सगळ व्हायच जायचय). गुरुजींच्या मनात हे भाव तरळले याचे कारण कदाचीत त्यांचा आध्यात्मीक आधिकार व पारमार्थीक वय असु शकते.

"पिशवीला ताण | रक्त आणि घाम | श्वासाचाही दाम | देऊनिया ||
केली खरेदी मी | थोडे पुण्य गाठी | पापांचीच दाटी | झाली आता ||"
इथे गुरुजींनी स्वपीडनाचा आनंद, जो आध्यात्मात आवश्यक मानतात तो मन भरुन घेतलाय.. अनुभवी व्यक्तीकडुन या वेदनेचे खरे रुप जाणुन इतर मुमुक्षुंना फारच फायदा होईल असे वाटते..

घोर निराशा झाली आहे हे रसग्रहण वाचून. संत धनाजींसारख्या जीवनरसाने तटतटलेल्या आणि वरकरणी वाकडे दिसणार्‍या पण आतून अगदी सरळसोट असणार्‍या संताला असे निवृत्तीचे वेध लागतीलच कसे?

जीर्णशीर्ण झाली | कायेची ही थैली | आणि झाली मैली | प्रवासाने ||
बाजाराची ओढ | आता नाही चित्ती | द्यावी आता मुक्ती | कायमची ||

स्वतः संत धनाजी बोंबलाला अजून ओला म्हणत असताना कायेच्या थैलीला जीर्णशीर्ण म्हणण्याची घाई कशासाठी? आणि पिशवीत सामान तात्पुरतेच ठेवायचे आहे असे संत धनाजींनी स्पष्टपणे सूचित केले असताना ही कायमची मुक्ती कशाला?

बाजारा निघालो | घाई करूनिया | हाती घेऊनिया | पिशवीला ||
सामानाचं ओझं | ठेवतो आता मी | पिशवी रिकामी | करूनिया ||

संत धनाजींच्या कवितेत सखूची पिशवी असा उल्लेख असताना ते हाती पिशवी घेऊन कसे जातील? सखूचे रुपक बहुतेकांना कळले नाही असे दिसते आहे.

एकंदरीतच दुर्दैवाने गुर्जींनी भलताच अर्थ लावला आहे असे खेदाने म्हणतो.
आता याचा खरा अर्थ मलाच सांगावा लागणार असं दिसतंय.

राजेशराव, मनापासून दंडवत! __/\__

काय प्रतिभा मिळालेली असते एकेकाला.. मानलं!!!

शब्द धनाजीचा , गुरुजीन्चा सूर , विठ्ठलाचा प्राण कोंदाटला.
वाया झाला तुका, वाया ज्ञानेश्वर, एका नामा सारे मुके झाले.
जना म्हणे बहिणे , आवरा पसारा , सखुचा यायचा टाईम झाला.
हटवा कटवा , गोपाळांचा मेळा , सखूचा गजर , वैकुंठाला.

मी वाचता-वाचता गुणगुणू लागलो. दुसऱ्यांदा फक्त गुणगुणत वाचली.
दोन जागी बदल हवासा वाटला.
केली खरेदी मी | - ऐवजी 'केली मी खरेदी'.
माझं सामान हे | - ऐवजी 'माझं हे सामान'.
गुणगुणणं सहजसुंदर झालं. :)

अफाट

हा असा गुरुशिष्य एकत्र येउन कविता करताना पाहुन

गुरु तो गुड रह गये, चेला शक्कर बन गये, अब उसके उप्पर गुरु लॉलीपॉप बन गये, असं झालंय.

ख-ह-प-ह-लो!!!

हे धमाल आहे... ननि धनाजी आणि गुर्जि यांना दंडवत

ओव्यांची बरसात पाहून ह्या धाग्याची आठवण झाली! ;) ज्याम दंगा घातला होता!!

(ओव्याप्रेमी)रंगा

गुर्जी, ननि, शैलेंद्र आणि महान संत श्री श्री धनाजीराव सर्वांना दंडवत.... काय म-हान चर्चा चाल्लीये...आपण अत्ता 'त्वांड' घालण बर नव्ह.. म्हनून जरा इश्रांती ग्येतो... :-)

अवांतर-@-तर धनाजीराव विठ्ठलाला सखू म्हणून वरवर वात्रट वाटणारी गाणी का लिहिणार नाहीत? ही त्यांची मधुरा भक्तीच मी समजतो..... हम्म..मंजे घासू गुर्जी..मधुरा भक्ती माहित्ये तर..आं? ;-)

दोन्ही प्रयत्न कल्पक. मजा आली.

शीर्षकातले कंस तेवढे )अश्लील( वाटले.
:P