भुंगा

अजाण भुंगा एका दिवशी बागेमध्ये भ्रमरत होता नाजुक सुंदर फुले आगळी अन थोडिशी कोळी जाळी अल्लड सावज अवचित आले भराभरा ते जाळे विणले कोळी वदला फुला आपला स्नेह निराळा सख्य निराळे त्या वेड्याला पाहुन पटकन फुलानेच एक जाळे विणले होता कोळी हरकामी तो भराभरा तो डाव मांडला उधळुन देता परागसुमने भुंगा वेडा धावत आला भुंगा वेडा असाच होता आप्तांपासुन दुरावलेला दिसता कोमल फुल आगळे वेडा भुंगा मोहित झाला झेप घेउनी मर्म स्थळावर गुज फुलाचे ऐकत बसला फुलही वदले शोककथा ते अनाघ्रात मी सुंदर होते पण जगाची तर्‍हाच न्यारी कुस्करले अन गचाळ म्हटले कोळ्याने मज घात हा केला सभोवती हे जाळे विणले तुच आगळा माझ्यासाठी पटकन उडला सत्वर आला वेडा भुंगा ऐकत बसला दु:खी झाला कष्टी झाला कोळ्याने तो करता इशारा फुल लागले पंख मिटाया समजुन कावा भुंगा वेडा यत्न निसटण्या करु लागला फुल म्हणाले वेड्या भुंग्या कावा तुज का नाही उमगला ये आता ये शोषुन घे मग मधुरस पाहिजे हवा तेवढा खजिल भुंगा शेवटचा तो प्रणय करण्यास अधिर झाला दुज्या सकाळी रविकिरणांनी फुलास नाजुक पुन्हा उठवले निसटुन गेले कलेवर काळे अनायसे ते जाळ्यात पडले. . .